Офтобо, ба ғуруб марав...

Ин китоб маҷмӯаи қиссаҳо ва ҳикояҳои нависанда Сипеҳри Ҳасанзод буда, масъалаҳои муҳими ахлоқӣ ва иҷтимоии ҷомеаро ба риштаи тасвир мекашад. Дар асари мазкур таассуроти ҳаётӣ ва таҷрибаи рӯзгори қаҳрамонон бо услуби хос баён шудаанд.
Агенти Зеҳнӣ · 26 сентябри 2026 · 314 саҳифа
нӯшид, кӯфти роҳаш баромад. Завҷаи рамузфаҳм пирамардро ба ширинихӯрӣ муроот дошт. Мӯйсафеди аламзада гуфт:
– Бачам, дар азоби Худо гирифторем. Чӣ ношукрӣ ба неъмат гузашта, ки худкуш баромадем. Аҳли хонама дар пеши чашмҳоям парронданд..., – марди пир беовоз гирист.
Соҳибхоназан ҳам ба ёди рафтагони пирамард гирён шуд. Ва, боз шукри нафасҳои боқӣ гуфтанд. Ҳарфи беҷон кӯдаконро модар бо нигоҳ нуқта мегузошт. Дар шумори ояндагону равандагон мӯйсафедро ҳеҷ бор надида буд. Аз пурсиш бошад, соф мешармид.
Пирамард намоз гузорид ва дар хатмаш ба гузаштагони хонадони Вазир дуъову дуруд таманно дошт.
Баногоҳ аз дар ҷавонмарди болобаланди хушсимо, қавипайкар, нигоҳаш тез, бамеҳр, ҷиддиву бардам бардам омад. Вархӯрданд. Марди пир ангошт, ки раиси мардум ҳамеша меҳмондор аст. Ин мардаки навомад саробони оила мебуд, либосҳои хонагӣ пӯшида, бафурҷа мениҳшт. Мӯйсафедро гап намефорид. Яккаву ягона писари паҳлавонашро аҷал не, ҷоҳилон куштанд. Чорворо ба он шиканҷа дасту пой намешикастанд. Вазир сӯйи меҳмон пиёлаи чой дароз кард. Ба «ягон кори муҳим доштӣ?» забонаш намегашт. Аздусар хонаи ӯ ҳеҷ рӯз бе меҳмон нест, зеб надорад. Одам гуфта аз дараш мелароянд. Қоидаода ҳадаш гап мекушод, пурсидан аз рӯи одоб набувад. Вазир фузулиро написандад. Хоҳ дар маърака, хоҳ дар кӯча бемағзеро дучор ояд, суханро беқадр намекунад. Алҳол аз дидори мӯйсафедаки хубрӯ – чашмони хандонаш, ки абрӯвони мошубириҷ болои он хамида, мисоли зарраҳои барфин хуснаш медод, якбора дилаш гум зад. Майдаҳак буд, ки қиблагоҳаш аз дори дунё рафт. Надида буд падарро, ба дидораш зор буд. Ва ҳар пирамардро медид, аз рӯву мӯйи ӯ нишоне аз падар меҷӯст.
Мусофири саргардон ғамгин менамуд. Бехонумонӣ таъзайқаш меовард, батаҳаммул мезист. Соҳибхона пай бурд, ки ӯ аз раҳи дур омадааст. Эҳтироми пирон бароиш воҷиб аст. Дарахт бо обу одам аз дуъо сабз мешавад. Ончунон борони раҳмате бар сараш боридааст, иншооллоҳ, дар ду дунё хор нахоҳад шуд. Вазир оҳиставу хушбаён гуфт:
– Бобо, марҳамат, нон бишкан. Дар Душанбе гушна намонӣ...
– Нав таъом хӯрдам. Бачам, аёли вазир пайванди кияст?
– Ӯ духтари ходайӣ Раҳимамоҳ мешавад.

Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё