– Кадбонуйи дараимухторӣ?
– Не, як тоҷики гулзорӣ!
– Э, Исмоили подабоннинг духтараш?
– Бале, ӯ марди нек – қиблагоҳаш.
– Ҳа-а, эшони Камол ҳам ҷаннатӣ одам буд-е. Ҳеҷ рӯз дари хонааш бе меҳмон набуд, – ба ёди марди шир чизе омад, ки даври лабонаш ханда давид.
– Бачам, Исмоилро занаш буна кард. Нҷ-нҷ-нҷ, ох, чӣ хел бофиросоту солиҳаву одамшинос... Камоли мо ҳам марди роҳи Ҳақ буд. Ваҳ, думбура рӯйи дастонаш механдиду мегирист. Марди Худо пок мегашт. Эшони Сайидмузаффар ҳам аз падар камӣ надорад.
Меҳмон ҳамоно чашм ба дар буд, ки соҳибхонаро, писари ошнояш Камолро бибинад. Робитаи барқии дасташ садо баровард. Вазир як ба соҳати дастиаш нигоҳ карду пиёлаи чойро ба ҷояш гузошт. Бархост. Ҳамон шабу рӯз он авзои сиёсии кишвар пурдоғ буд.
...Ӯ на шаб ором дораду на рӯз. Паси мизи корӣ пайваста чора меҷӯяд. Ҳароина ба ӯ сим мезананд: имдодталаб, маслиҳатпурс ва носозогӯён. Динаҳако, пиране бо мӯйи пареш дар ҳалқаи фирориён аз писараш нишонӣ меҷӯст. Низомиён ба қабулгоҳи Вазир вурудашро хуш надоштанд. Тазаррӯъи пиразан ба гӯши ӯ расид. Чафодида Модар баробари воридшавӣ пеши поиҳои ҷавонмард дузону зад, ки шаб нав дастархон густурдаву нӣманоиеро баҳам медиданд. Яке буд силаҳдорони шумқадам бавалвала, берӯву риё омада, Нозими ӯро ба инстинток ба танаш мушту лагад боронда, пешандоз бурданд. Ба куҷо бурдандаш, норавшан. Шунидааст, ки дар ин роҳ муттакоаш ӯст. Кампир дод гуфту нолаҳо кард, нафаре дарашро накушуд. Ва дилрешу дамбал-дамбал то поймонакҳоро фуромад, ки пай буду Ҳайдар не. Бачадорони дигар мошини шишаспёҳи берақамро дар гардишгоҳи мавзеи Ромит дидаанд. Вазир ӯро хуб гӯш карду баъд пурсид:
– Бирав, хола, ором бош... Нишонии бачата кофта меёбем.
Дастаи низомиён фаврӣ ба дараи даргире рафтанд, ки аз он тараф нигоҳи «бегонаҳо»-ро шикор мекарданд. Фарзанди бечоразан бе гуноҳеву санад, рӯйрост бо тӯҳмате гаравгон будааст. Иллати мансабхоҳон – маразе, ки аз дову дастгоҳ истифода бурда,