сол дар косаи талхак обам дод. Баъди насиҳати мардум хайрият мулоим шуд.
— Одами хубаст-ку.
— Ҳоли аз лаб хобӣ. Хубатро шинохтӣ-а!

Сӯҳбати момову Акбар тӯл намекашад. Момо панҷалдоронш наберааш аз дар мебарояд. Симо барномаашро ба поин мерасонад. Пиразанро хоб мебарад, ки дигар дари ҳуҷраро намекушояд. Акбар маъюс шуд. О, муддаьо ҳал нагардид.

Пеш аз ҷумбишхӯрии пода аз деҳ бозгашт мекунад Акбари мо. Пиразан қарахтнамо, аз ҷой намеҷунбид. «Истиқболгириву гусели бобом дигар буд...», — ғам мехӯрад Акбар.

Аз тӯй менурсед? Занҳо аз таки ҷодар бедимоғ мебаромаданд. Арӯс таърифи не, логарандоми ба сар мӯйи ориятӣ бастан миҷморук, абрӯвонашро борик чиндаву усма кашидааст. Ошиқи чашмкӯр набуд, сарнавишт корашро кард.

Хазонрез. Шамол шоху баргони дарахтонро баҳам мезад. Бӯи барф меомад аз баландиҳои кӯҳи Сардиж. Подаро дигар ба чорво намебурданд. Алкисса, имрӯз ё фардо зимистон дар мекуфт. Аҳ, модарам рӯҳшиноси доно аст. Аз куҷо пай бурда рангбадалгардонии арӯсро? Ҳине дар шустушӯйхона таҳорат мекардаст, аз нонпазхона ба роғи дар садоҳои нохуше гӯш мехарошад:
— Комил, ин хона ба дилам зад. Биё, мегурезем!»
— Мегурезӣ?! Девона шудаӣ? Мефаҳманд, ки додараш бероҳа кардааст. Хубаш тоқа бигрез!»
— Намеистам! Шӯро мӯсбам, очама не.»
— Гараиге, ба сарам даъво намеҳарам. Ана, роҳа дидай, тоқа рафтан бигир.»

Кампир хеле оҳиста дарро мепӯшонад. Вале сояи ғам ба тораҳои дилу майнааш мепечад. Худи ӯ ҳам, духтаронаш ба арӯс чӣ норавонеро раво дидаанд, ки мегурезад? Ӯ дар маҳбас нест-ку. Хушдоманро дастонаш бенамак будааст. Хӯроку пӯшокаш муҳайё, ҷойгаҳаш гарм, кӯдакиша ба ҷон баробар дӯст медорад. Ношукриш барои чӣ? Хм-м, ду бори охирс, ки ба хонаи очааш хабаргирӣ рафт, бедимоғ омад. Хусурбачан тутилазабон ҳарчи рафт, гӯё гарди домани кампирро раҳбарах такида.

Баъди нӯҳ моҳу нӯҳ шабу нӯҳ рӯзи дигар қандили кошонаи пиразан фурӯзонтар метобад. Хандаву сурури хонавода бо гиряи