мепесондам момаи Маҳрӯ. – «Мол дорӣ, хол дорӣ». Ана, ту дар шаҳр чӣ кор меоӣ? На дар ту як бузу гӯсфанд, на хару ҳингалаву на гову гӯсола. Сол мегузарад, ба арвоҳи падару бобоҳот як табақ нон худой намекунӣ.
– Э мома, дар шаҳр ҳам одамони эҳсонкор ҳастанд.
– Хоки мазора! Шаҳрӣ мардум кайқи пӯстинша мефурӯшад. Ҳини аскариравии Сайфуллои худамон меҳмони бачаи Абдусаиди подабон шудем. То саҳар худо гуфтем, ки кай рӯз шаваду ба кулбаҳомон бирасем. Ҳама чизашон баҳисоб шаҳрӣ мардума!
– Кай рафта будӣ, мома? – ҳисси тақпурсиш боло мегирад Акбарро.
– Ҳи-ҳӣ-ҳӣ, – хунук механдад пиразан, – аҳ намедонам, ҳа, пирамохӯя буд. Як шаб истодем. Бадрафт надорад-е. Хобу хӯру ахлотпартоишон дар як ҷо. Зани бобои Самеъ хонадора ҷонсарак кард, пойшаш будем, баъд намоз хонд. Дар хелчаҳои кафтар чӣ хел рӯз мегузаронӣ? Ба ҳамин мулки бобонт биё, мон, ҳамон шавкуни шаҳра. Ту ба хона бидаро, гӯсфандора ба хел бибарам.
Ба ҳоҳои бобом, чормағзу гелосҳои азимҷуссаи дастиҳолонаш ва қуттиҳои безанбӯр мондааш баҳасрат менигарад Акбар. Вою дарег, гаштугузори пирамарди нурониро дар миёнаи боғ афсона мешунавад. Замоне, гӯй бобо ба чашмон айнак монда, сару рӯ бо кулоҳи махсус ва дастонашро низ ба дастпӯшаке печонида, занбӯрҳояро парвариш мекард. Ба аҷале, ки марди хушсимову намозхон ва зеби маҳракаҳои гузарро бармаҳал аз байн рабуда, лаънат мехонад. Ҳамон чеҳраи пурҷозибаро дар сафинаи хаёл ба дид меоварад. Мебинад, ки бобом бамуҳаббат аз шохаҳои баланд гелос мечинад. Лаълии гелосро ба духтараш дода мефармояд, ки онро бишӯяду болои қати зери дарахтони серсоя гирифта биёрад, мо ҳамон ҷо менишинем. Гелосҳо таъми асалро доштанд. Асали нав муҳайё месозанд. Фузулиро шум медид.
– Дар айлокҳонон ягон қораки муҳим доштӣ? – пиёлаи чойро нанӯшида, ниятӣ омадани Акбарро меҷӯяд момо.
– Хона обод карданинам...
– Арӯсат куҷой буд?
– Кӯҳистонӣ.
– Решапайвандаш ҳаст?
– Олудагиис дорад бо очаам.
– Тухми хеши бад ба хок яксон шавад, – пасту ларзон садо мебарорад кампир, – Ана, яктаҳаш арӯси бачаи худам. Чор сари