«Бобои Бек, асп шав, хӯрингас бикун! Замина ҷуфтак бизан... Ҳй-ҳй-ҳӣ...» — хандида, вақтхушӣ мекарданд. Бобои Бек ҳам механдид, лек маҳзун механдид. Дунёи тирае дошт, мардаки девона.

Мубталои бобои Салим аз бемеҳрии зану фарзанд аст. Ҳа, аз ин хусус пеши ёру ағёр менолид. Меҳанданд. Беғамро чӣ парвои ғамдоре? Ӯ баумед бача калон кард ва подош дар пирӣ ба боди фано рафт. Садбарг чароғи долонро барқасд мекушт. Пеш аз таҳорат офтобаи оби мӯйсафедро бачо карда ё мефиребидаш. Нобиноён худ асранд.

Воқеан, марди пир дар чорсӯ мегаравид: «биравам ё не?» Хонаи умед хуб аст. Шофири таърифӣ буд Ҳабибуллоҳ. Модараш намемурд, эҳтимол намекебид аз падар. Файзи хонадон буд, бахти аввалаш Соро.

Риштаи умраш ба Соро аз як нигоҳ пайванд шуд.

Падари Салим осёббон буд. Мардак аз танҳоии аҳёнан писарашро ба осёб мебурд. Бача дар курта намегунҷид. На барои он ки ғиҷир-ғиҷиру баҳамсоишхӯрии сангҳо, балки ба дул гандумрезӣ, хору мол ба ҷонварро омӯхта, «асои пир ба ҷои пир» мешавад.

Саворон аз пайроҳаи кӯҳи поёнӣ фуромадаву халтаи орди худро расонида, боқимондаҳо навбат мепойиданд. Шомгоҳ духтаре омад зебо, ғамгин ва шикастарӯҳ. Осёббони ҷавон аз ӯ мепурсад:
— Гандум овардай?
— Не, ду каф орд лозим..., — рухсораҳои духтар аз ҳаё метафсанд.

Осёббон пиру барнои деҳаро мешинохт, лекин ин духтаракро нав медид. Пайкари рехтаву чашмони ҳамранги олу сиёҳи ӯ диққати ҷавонро рабуд. Ишқ бохт.

Салим худро андарӯни осёб зад ва дертар ба сару рӯи ордолуд бадар омад. Соро ба «мӯйсафед»-и хушбурут чашм давонда, ширин механдад. Ҷавон орди таку тори осёбро дар халтаҷае ҷамъ оварда, ба духтар дод. Соро миннатдор рафт.

Баъдҳо сари кӯҳӣ Соро дунёи ӯ шуд. Шаҳди висол мечашанд. Аз бӯи ҳам серӣ нашамида, аёли баиффату хуигзабон ҳини тавлиди тифл мефавтад.

Аммо Садбарге, ки дардҳои пушту гарданашро мемолид, имрӯз аз дар бирондаш.