Шамъи фурӯзони пеши тирезаи кушодаро ҳаданги барқи нобаҳангом мекушад. Торикӣ. Мавҷи овози достонсаро гум шуда, дар зулмот мемонем. Модарам аз хоби ваҳмангезаш менолид: майдони пуродаме, на тӯй ҳасту на гӯштин. Дар хонаи зиш шабеҳи маслуҳ одамеро бардошта, аспе давидан дорад. Чонвари маст бошаст омада, апаамро пеши пои модарам мешапад. Дари хонаро мекубад касс. Мекушоем. Бародарам. Дар рӯяш хун намондааст.

– Ку бидаро, дар хобам даромади. Танчӣ ҳаст?

– Намешинам,– маҳзун меистад дар санҷаки дар.– Хоҳарам дар таваллудхона, маззааш гурехт... Хуиравӣ...

Риштаи суханаш гиреҳ мезанад. Модарам ба қалби сӯзонаш тир мехӯрад, тир аз тақдир. Куртаашро ҳадаҳа пӯшида, хонаро тарк мекунад. Ману хоҳараконам амсоли ҷӯҷаҳои нимсер ба думболаш мефуроем. Ҳайратзадаем. Ҷамъи пигишикҳои шиносу дар куҷое ваρχӯрдаамро аз лавҳи хаёл мегузаронам. Вақт гӯё аз мо пештар медавид. Соҳати дуи шаб Давлатхоҷаи Махдумро бедор мекунем. Ӯ ҷавонмардест ғамгусору меҳрубон. Дарҳол мошинашро савор шуда, пасодумқол то шифогоҳ меоем. Ғайри як-ду ошёна дигар тирезаҳо хомӯшанд. Донишманди ҳуҷраи ташхиси хунро намеёбем. Ба хонааш рафтааст. Давлатхоҷа андешаманд мегӯяд:

– Беҳтараш ҳамон ҷо рафта, хуни гарм супоридан лозим...

Талотуме бархоста буд ба саҳни шифогоҳ. Ҳаркӣ барои офияти бемораш талош меварзид. Аҳли байти апаам маъюсанд. Оҷизӣ мекашем аз пурсупос. «Хуни гарм лозим», – мегиряд хоҳарам. Фаврӣ ба деҳа меравем. Усто – Тағаймуродро аз хоб мехезонем. Хешу табор номи апаамро шунида, дар мошинҳо хунсупорӣ меоянд. Чароғи долони пастакро, ки хонаҳои оғилҳои фермаро мемонист, ба ҳоле дарёфта, дармегиронем, бо сулфаи сохта «овоз» медиҳем. Як зани чорпаҳлӯи хумдоншиками рафидарӯи ҳалвомӯ чашмони тангашро молида-молида, аз пасаш ҷавони таргелсурате намудор мешаванд. Бачааш гӯё пилони хобро буд накарда бошад, чашмҳош мургак мерафт. Хоҳарамро аз воқеа огоҳ созем. Миллаи хушдоманаш ҳам намехӯрад. Рафтан мехоҳад хоҳарам, вале шавҳари «шикамба»-и ӯ ба дили худ сиёсаташ мекунад:

– Ту намеравӣ! Хун ба худат ҳам даркор! Мефаҳмӣ?!