Вуҷуди азобу шиканҷаҳои сипардааш моро ба олами офтобӣ раҳнамун аст. Паноҳидан дар сурати ӯ давлати фархундагист. Алкисса, як муқаддасоти покест, Модар! Ҳасратеро аз эшонӣ ҳаштоду ҳафтсолан Абдулмӯмин мешунавам: «Ту бандаи бадавлат будай, писар. Занмурда ҳам бошӣ, тоҷи сар - Модар дорӣ!»

Ҳине модарам аз аёдати Садбарг бармегашт, офтоби сари қуллан Сардиҷ сарнишеб мерафт. Солору батаҳаммул омадани ӯ ба гуруби хуршед ҳамранг буд. Дар фурӯрафти офтоб соя меафтид ба кӯҳу дараҳо, ба равзани хонаҳо. Ва модарам нафасе ба ошёни офтоб, офтобе, ки аз шафақаш хирман дамида, нигаристу ба намози аср дер намонам гуфта бахавсалаву ғайрати пирона гом мебардошт.

Дар болои ҳамгахи баланд як даста хурдсолон беғам паропар доштанд. Нафасҳо сӯйи уфуқ банавбат чашм пӯшида, то хонаи сад мешуморанд. Ку дар навбати кӣ хуршед ба ошёнаш меравад. Бо хиратобии ҳаво дилгир савганд шикаста, аз теппаи баланд ҷониби офтобшин хитоб мекунанд:
— Эй, офтобаки сари мо! Нашин, мо бозиро тамом кунем...
— Ҳе, офто-о-б, ку боло баро. Беадабиро бас кардем, «зӯ-ӯ-...» ҳам намегӯем.
— Дар паси кӯҳ чогах нашав, э офтоб. Пагоҳ мебарой? Ҳа?
Аз ҳаракати пиронаи модари докабасарам, ки чеҳраи нурониву рӯю мӯйи испедаш нусхаҳаки офтоби дигарро мемонист, маъNӣ мебардоштам. Ҳине кӯҳтали пешорӯро лукида лукида мехамбид, вуҷудам мезирбид, ки ҳайфо, модарам пир шудааст. Нигоҳам дар ҷозибаву бузургии ин Офтоб мешиканад. Хурӯшамро дошта наметавонам ва ҳамоҳанг ба хурдсолон аз ниҳодам мехезад ин оҳанг:
— Офтобо, ба гуруб марав... Рӯи раҳам рӯшанӣ бирез, ки аз файзу эҳсонат камол ёфтаам. Муродам ин аст, ки ҷовидона гурубатро набинам...
Аруси сол аз ҳусну малоҳати беназираш аҷаб ноз мекард.

1990 - 1991.