— Бачам, духтурҳо чӣ гуфтанд?
— Аз он баданам месӯзад, оча.
— Нагӯ, дилам меларзад, бачам.
— Кош, поҳом меҷумбид...
— Гиребони шукр бидор, ки ба ҷарӣ наафтидай..., — овоз рӯшан кард амаки Маҳмадулло.
— Мо аз Худо зӯр нестем, — дили дардманду пурхуиашро ба хотири фарзанд накафонд модар.
Холаи Шарифамоҳи тирабахту бадрӯз ҳар пагоҳӣ худро ба шифохона мерасонид. «Э, Худо, бачам чӣ гуфт? Чор ишкели бутунаш додӣ, аз ҳавасҳои дунё ноумедаш нагардон. Тӯяшро медидаму ҷиҳози арӯсаш дар гӯшаи хона ҳайрон намемонд. Мемурдаму ин рӯзро намедидам. «Кош поҳом меҷумбид»..., — гуфтани ҷигарбандаш ба тани модар ларза меандохт. Оби дидагонашро паноҳӣ аз шавҳару фарзанд покида, хаёле саҳни тиреза ба равандагону ояндагон назора карда буд. Аммо ин ҳол аз чашмони тезбини Убайдулло ҳам пинҳон намонд.
— Оча, чӣ мегирӣ?
— Ту зиқ нашав. Дар қисмати пуршӯри худам, оби чашмонам рехт.
— Хонаат обод, пойи равон дорӣ...
— Оҳ, баҷаме! Зиндагӣ ин қадар пастиву баландиҳо доштааст. Гуфта будам, акнун бачаҳаком паррончак шудаанд. Дигар мехӯраму мепӯшаму хона ба хонаи хешон мегардам. Ё «Оллоҳ» ё «насиб»-ро фаромӯш кардаам. Ҳазор бор тавба мегӯям.
— Нав тавба мекунӣ, оча?
— Нафасе осуда набудаам. Шумоҳоро ба воя расонида, давлати пирӣ мебинем гуфта ба дарёи ғам рафтем.
— Парво накун, ба пой рост шавам, орзуву ҳавасота мебинӣ.
— Худо ёри ту бод.
— Боз чӣ?
...
— Зарби ноҳунома фаҳмидӣ?
— Ҳардуяш карахт...
Имшаб, вақте ки ресмонро аз поҳош мекушоданд, ба дил шодӣ мекард, ки ба асли қадим меояд. Докан пойҳояшро кушодаву гиспораҳоро пеши чашмонаш ба қутгие партофтанд, ҳеҷ эҳсосе ба рагу пайвандаш надавид. Гумонаш ботил баромад, а? Авлиёпур