— Қанд зан, Довудҷон. Э-эҳ, афсус, маро завлона задаанд, ки пеши ту барнахезм. Дусола қиссаро ягон вақт ҳикоят мекунем...
— Аз гӯшаи чашмони бемор ашки ҳузн рахшид.
— Шермард, мо бародарем, дар ғарибиҳо ду сол якҷо гаштем. Медонистам, ки дар маркази ноҳия кор мекунӣ.
— Дилҳунаму хаёлпареш...
— Ку як дона себ нӯши ҷон бикун.
— Баъдтар, ошно.
— Хайр, ана таом бихӯр.
— Ба ӯ ҳозир хӯрдан мумкин не, — таъкиди пизишконро шунавонд мӯйсафед.

Ошнои ҳамхидмати бемор Довуд Султон то як ҳиссаи шаб аз назди дӯсташ дур нарафт. Ҷиҳати қоидаи пизишк ҳуҷраҳоро давр мезад, авзои беморонро як-як аз дирӯза ба имрӯз ташхис менамуд, чанде менишаст, арзашон мешунид, баъд пайрави сомони муолиҷа мерафт. Дар миёни беморон дунёи ташвишовар бароиш ҷавони дучори садама буд. Ҳар гоҳе назди ӯ ба дардаш даво меҷӯст, ихтиёр аз даст медод. Ба тасаввур фарзандашро медид солоби ашкаш гулӯгир бечора ҳуҷраи хоби Убайдуллоро тарк мегуфт. Дар ҳуҷраи корӣ, роҳраҳ ва ҳатто дар хонааш ба маризии ӯ бештар даво меҷӯст. Муолиҷа беасар бимонад, маҷрӯҳи якумрӣ зиндадаргӯри ростина буд. Марди пир аз ошноиву эҳтироми самимонаи ҳарду сухани зарурӣ намеёфт. «Ошнои ҳамин хел заминӣ бошад...» — ба худ гуфт мӯйсафед.

Ошнои Фархорӣ анқариб ҳар бегоҳ меомад. Вай фаҳмида буд, ки ба бемор ошомидан алъон мамнӯъ аст. Бо вуҷуди ин паноҳӣ-паноҳӣ таъом, ноку себу ангур ва нони гарм мерасондаш. Модари Довуд мегуфт, ки «савғо бисёр бибар, ӯ нахӯрд, ҳамроҳонаш ҳастанд-ку». Дастони холӣ ба аёдат рафтан зеб надорад. Бемор мӯҳтоҷи савғо нест, лекин пеши ёрӯ дӯст сараш баланд мешавад. Муҳити ғампарвару андешаҳои шифохона ба дили ҷавон зада буд. Ҷойи мӯйсафеди Рауфро падараш иваз карда бошад ҳам, ҷавон ӯро рафтан намонд. Холаи Шарифамоҳ мурғи посӯхта мегашт. Чашми рӯз нақафида ба роҳ мебаромад. Тавре менамуд, ки таъоми шаб пухтаашро субҳгоҳӣ ба фарзандаш мерасонад. Шабҳоро дар пушти шифохона рӯз мекард, модари ғамдор.

Як рӯз модар сари болини фарзанд ширрӯғани гарм ҳозир намуда, ҳолу аҳволашро ҷӯё, ниҳоятан гуфт: