шабҳои дароз бо ҳазлу шӯхӣ ғаму дардашро андаке мерабуд ва аз хоб сер нашуда, субҳи солеҳон ба кор мерафт.

Ҳар куҷо номи шикастабанд мешунид, Ҳикмат илоҷ меҷӯсту меовардash. Варами пойҳо рӯзбарӯз кам гашта, зарднамову борик метобиданд. Ин рангомезии ҷиғари хонагиҳоро мешикофт. Чора чист? Ба умеди рӯзи беҳӣ гаскингарон чизе меафзуданд. Хулосаи ҳамагон омада-омада сари муолиҷа дар Маскавшаҳр нуқта меёфт. Умеди бемори бечора ба раҳи дур буд. Сарпизишк Авлиёпур аз нокомиҳо гуссахӯр ҷиҳати имтиёз ҳуҷҷат омода сохт, ки аз ҳонан маҷрӯҳон аробачаи дучарха роҳӣ кунанд. Ин амали савоб дар дили бемор шӯълаи умед афрӯхт.

Аробачаи дучарха дар миёнаи ҳавлӣ ба хурдсолон ғалагӣ менамуд. Ба пуштимонаку чархҳои он даст-даст расонида, кад-кад мепариданд, ашён навро меписандиданд. «Буз дар ғами ҷону кассоб дар ғами чарбу». Убайдулло завқашонро намекушт. Ӯ овони хурдӣ гирди сандалӣ аз момаи Одинамоҳаш афсона мешунид. Кампирак содда афсона мегуфт. Ҷамъи қаҳрамони афсонавиро ба мақсудаш мерасонид. Набераҳо дил мебохтанд ба кампираи зариф. Аз баъзе саргузашти бодихон нохалаф ғамгин мегаштанд. Ва дар зеҳни кӯдак ба бадону зиштсуратон кинаву ба накӯкорон меҳр мепарвариданд. Кӯдакӣ як олами афсона дошт. Оре, бибояд ба олами афсона омехт. Зиндагӣ дар интиҳо афсона мешавад. Дунё кӯдакон ӯро сӯйи худ мехонад. Ҳаво тираи тира, хуршед хираи хира ба чашмҳо мерасид.
— Кай лолачинӣ мебаремат?
— Офтоб, ки баромад, давида биоед.
— Э, офтоб, зуд баро, рӯи раҳат гул мепошем!
— Баро, офто-о-об, баро, мо бозӣ бикунем...
— Ту ҳам бигӯ, Мавлонбӣ!
— Офто-о-обаки мо! Баро, акаи мо сиҳат шава-а-ад...
— Зорӣ бикун, Давлатҷон...
— Э ҳе-ей, офто-об! Набарой, гиря мекунс-е-ем!

Маҳтоб набуд офтоб буд, офтоб набуд гирдтоб буд, гӯё ба зери абрҳо кулчаи рӯйи об буд. Калонсолон Убайдуллоро гарм пӯшонида, ба даври гарданаш матои пашмин печонида, миёнаро ба локне сахтак баста, ба сараш кӯлоҳи мӯйинагун хаставу фотиҳаи роҳаш дода, баэҳтиёт ба дучарха савораш карданд. Паҳ, шавкуна бин, афсуна бин, шодира бин, маҳзуна бин, часпочаспи дилкаше