Ҳамин Убайдулло буд. Мабодо ба маҳфиле дер мекард, кофта-кофта мебурдандаш. Холаи Шарифамоҳи шоҳиди он рӯзҳо менозид, ки аз бисоташ болои дастархон чӣ нӯшу неъмат мекашонд. «Ошноҳои бачам омаданд» гуфта аз хушнудӣ ҷойи нишаст намеёфт. Ҳеҷ кадомшон дасти холӣ наомадаанд. Ҳавлии серодам барои Модар тӯйхона менамуд. Ҳикмат-бародари калонӣ оҳ мекашид аз ҷигари сӯхта. Бобои Рауф паҳлӯи кати бемор андешаманд тасбеҳ мегардонд.

— Агар поҳои доларам сиҳат нашавад, раҳбари идорашона рӯз намедиҳам, — тез-тез миҷҷа зада гуфт Ҳикмат.

— Санги осӣб шав, — нарм садо кард бобои Рауф. — Ба тақдир тан бидеҳ.

— Биё мон-е, чиро мефаҳмӣ?!

— Бодак нашав, — даст афшонда гуфт марди пир, — намоз мехонӣ?

— Не!

— Рӯза медорӣ?

— Бале.

— Дар умри сарат ба бенавое хайру эҳсон кардай?

— Имтиҳон месупорам? «Кӣ рафт ба биҳишту кӣ омад зи дӯзах?»

— Осиӣ сарсахт.

— Аҳ, нанӯшему нахӯрему напӯшем, орзуҳомона ба хок мебарем.

— Ту ба васвасаи шайтони раҷим гирифторӣ.

— Афсона нахон, мулло. Теғаш намонам рӯм сиёҳ!

— Раишшон кӣ? — муколамаро бибрид бобои Рауф.

— Сайфиддини бачаи Солеҳ, як напъаманди муттаҳам!

Насаби ошноро шунида, чашмони мӯйсафед рахшиданд. Солеҳи Солеҳ барои писараш хостгор омада буд. Назди меҳмон ҳамсояҳоро даъват карду ҳай шармид. Аз димоғаш бӯйи банги бадбӯ мехест. Ва чунон калонгирона масъала пеш ниҳод, ки соҳибхонаро ба истинтоқ гирифт с. Мӯйсафед лол монд. «Хешӣ якрӯя бас» — гуфта будаш Рауф.

Рӯ тофта буд Солеҳ. Риштан хешигарӣ гиреҳ хӯрд. Овозаҳои ҳархела ин гиреҳро чигилтар бофт. «Меҳри амакбача мардум сари мӯ қарор доштааст», — мегуфт гоҳеву ба роҳаш мерафт.

Маҳмадулло як пораи он воқеаҳоро ба меҳмон ҳикоят кард.

Миёни Убайдулло дард капид. Паҳлӯи кат парда бардошта, аз чашмҳо паноҳ шошааш гирифтанд. Дӯсти деринаш Насрулло