Бароварда нимшунаво гуфт:
— Гуноҳ тани мо, ки дер омадем. Серкорем. Саҳар мебароем, шаб медароем, кӯдакҳо ранги рӯмона соз намебинанд...
— Дӯрӯғ нагӯ! — оташ гирифт Ҳикмат аз остони дар. — Шофирроку нопурсида ба роҳи дур роҳӣ мекунеду аз по афтид, фаромӯш мешавад?!
— Дарак наёфтем...
— Мебахшӣ, ҳамон рӯз бо супориши раисатон мошинро кашида бурданд. О, ҳамин бача коргари шумоҳо буд. Коллектив, ҳамкориву ҳамдилӣ, одаму одамгарӣ гапҳо ҳаст.
— Ҳарчӣ бигӯй, ҳақ дорӣ.
— Ана худи Шумо, чаро мошини вайронаро ба роҳи дур истифода кардед?
— Мошин дар ҳолати техникӣ буд.
— Соз набуд. — рӯ ба сақф тоқат накард ҷавони маъюб. — Барои мукофоти худ маро қурбон кардед...
— Додар, хуш омадӣ, — пурсӯз овоз баровард амаки Маҳмадулло, — ғами оҳанро хӯрдеду азони одамро не. Ин қадар моҳ гузашт, барои таскини диламон як бор напурсидӣ: «Чӣ фалокат рӯй дод?» Ҳама серкорем. Дар хонаи худ бояд беҷо намегуфтам. Бубахш.
— Раҳбар бошӣ, — гуфт Ҳикмат, — дар кадом қонун навиштаанд, ки мошини вайрона ба сафар барояд? Ин ҷиноят аст! Душманигарӣ.
— Супориш аз боло буд.
— Медонем номарди Сайфиддин Солеҳи зангарро. Кӯрмӯши ростинае. Вой бар ҳоли давлати бечора!
— Амак, давлат ин ҷо чӣ дахл дорад?
— Аҷаб гапе мезанӣ! Ҳар кадом хӯҷаин ба нағораи худаш навохта, молу амволи давлатро нобуд созад, боқӣ бинои холӣ мемоналу халос.
— Мо ӯ хел раҳбар нестем.
— Агар ғами коргар ғами шумоҳо мебуд...
— Ман ин маблағро аз номи ташкилоти иттифоқи касаба овардаам, — коғазпечро сӯйи падар дароз кард сармуҳандис.
— Нагир!
— Ту додар, қадри худат бидон.