Пас... агар ӯ вуҷуд надорад, ӯро мақоб.
5) Ба додааш шукр гӯю зиндагонӣ бикун.

Ҳошим ГАДО:

БЕҲТАРИН Дар ҳар аср, як гирдбоде ё як обхезие ё як заминҷунбие ба амал меоянд. Ин офатҳои табиат аз чӣ сабаб рӯй медиҳанд? Аз сабаби он, ки одамон аз меъёр бешармтар мешаванд, аз меъёр дурӯғи зиёд мегӯянд.
Дар байни одамон на шарм, на ҳаё, ҳеҷ чиз намемонад. Ана баъди ин нағмаву усулҳои одамон ӯ ба қаҳр омада, ба тифлон аз худ рафтааш ба замин гирдбодҳо, обхезиҳо, заминҷунбиҳо ва ғайраву ҳоказо барои ҷазояшон равона мекунад.
Ин обхезиҳо, ин заминҷунбиҳо, ин офатҳо аз ҷониби ӯ барои он равона карда мешаванд, ки одамон шарму ҳаё, виҷдон ва имонашон ба қалби онҳо баргарданд. Он тарафашро ӯ худаш медонад.

Ин шамол, ин гирдбод сарҳадхон шарму ҳаёро рӯфта бурд.

Дар асри XXI на шарм аст, на ҳаё. Бешармӣ дар авҷи аълояш аст. Ин ақидаи шахсии ман аст.
Охираш, илоҳо ба хайр шавад.

Бозгашти сеюм бори «Рӯдакӣ»
Соли 1958, бахшида ба ҷашни 1100-солагии поягузори адабиёти классикии тоҷик Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ беҳтарин драмнависи тоҷик Сотим Улуғзода дар асоси маълумотҳои ночизи тарҷимаҳолии сарчашмаҳо, ашъори хеле кам то рӯзҳои мо омада расидаи шоир ва тахайюли ғании эҷодиаш драмаи калон офарид. Дар он қисмати шоири бузург аз айёми ҷавонӣ то давраи пирӣ дар такудави бахт, адолат, ҳақиқат, муаррифии истеъдод ва сазовори эътирофи умум гаржидан, задухӯрдҳои сахт бо ҷаҳолат, зӯроварӣ, истибдод, дунёи бераҳму шафқати ваҳшиёни замонаш тасвир ёфтааст.