Дар тахтасанги мазоре навишта шуда буд: «Чун аз назди қабрам мегузаред, боре ба қабрам нигоҳ кунед. Ин барои шумо дарси зиндагӣ мешавад».

Ба онҳое, ки шӯҳрат ёфтан мехоҳанд, гуфтанӣам, ки то оне, ки орзуҳоятон ҷомаи амал напӯшидааст, ҷор назанед, зеро шикаст мехӯред.

Ин ранги сиёҳ бо сафед якҷо шавад, чӣ мешуда бошад?

Ҷое муҳаббат нест, набояд дар бораи пул сухан гуфт.

Ишқи, ки бо пул ба даст ояд, ишқи қалбакист.

Ҳошим ГАДО:

ИНТИХОБИ ТАБИЙ Фасли сармо буд. Ҳарорати ҳаво беҳад хушк. Гадое ба сардии ҳаво нигоҳ накарда садақа мепурсид. Ба гадо наздик шуда пурсидам:

• Чӣ аҳволе доред?
• Ҳоли ману саги бесоҳиби кӯча баробар аст. Лек ба ҳаминаш ҳам шукр. Шукр гӯй, Худо медиҳад.

Тӯли солҳо як андеша доштам, аммо андешаи дигарон муқобили он баромад.
Имрӯз аз сарам чанд хаёле бигзашт ва мехоҳам ин ақидаро бо шумо якҷо бубинам.
Бе дурӯғ дар рӯи замин зиқӣ неомадааст.
ПАС... Дурӯғизм бояд дар олам бошад?

Хирадманде ақидаи худро оид ба обҳои баҳру дарёҳои равон баён кардааст ва шарҳҳои илмии худро овардааст. Ман муқобили ақидаҳояш нестам, вале ба ин гуфтаҳо танҳо илова карданиям: Эй олимону насиҳатгарон, эй ононе, ки гӯё кайфияти кордоний хостед, биёед бо асосҳои илмии худ сари мардуми гарангеро, ки пайи ҷустуҷӯи як луқма нон аст, гаронтар насозед. Ғаму дарди мардум басанда аст, аммо шумо боз бо