Дар дунё 3 чиз аз ҳама қимматтар аст.

1. Аввал нон, ки ба ман чизе маъnӣ надорад.
2. Китобу хирад
3. Зан – модар қимматанд.

Дили ҳама дар тарафи чап ҷой гирифта бошад, аз ман баръакс дар ҷониби рост аст. Оё медонед, ки одами дилашон дар рост буда аз дигарон кулан фарқ доранд. На, на ҳаргиз фарқ карда наметонед.

Қисме дар сафи пеш, баъзе дар байн ва қисми зиёде аз ҳама охир роҳ мераванд. Қисмат ҳамин аст ва ба он бояд тоқ дод.

Обооо ҲМММ. Водарегу афсӯс... Нафаҳмидем чизеро дар ин дунё.

Ту даъвои ҳақиқати худро мекуниву ман аз худро. Садое аз боло меояд, ки хоконияти ҳардуи моро пурра рад мекунад. Вақт ҳаққонияти ҳар қадамро бехабар медонад, аммо хомӯширо беҳтарин восита қабул кардааст.

Дар замин инсоният барои худ ҳамаро сохтааст, аммо дар кайҳон чизе наофаридааст. Гӯё садое меояд аз ғайб, ки инсоният ҳамаро вайрон кардааст ва боз нияти нобуд сохтани сайёраҳои дигарро кунад.

Хосаи ғамро акнун бояд нӯшид.

Косаи оби менӯшидаам ту, оби дидаам касе аст.

Ту кӣ медонӣ мирандай, пас барои чӣ ғам мехӯрӣ?

Ҳаёша аз паси вақт тохтам. Вақт гоҳе оҳиста – оҳиста ба ҳолам механдад, аммо чанд вақт аст, ки дигар намехандад. Шояд ба ман раҳм намуда бошад ва ё баръакс.

Савдо дамо дорад. Байни маргу зиндагӣ ҳаёша муборизаву баҳс буд. Ҳарду мехоҳанд ҳаққонияти худро исбот намоянд. Вақт фаҳмонд, ки аввалу охир ӯст.