МУДИР: Ба фикри ман пойҳоро кӯтоҳ накунем, беҳтараш бо корд пӯсташро тарошида партоем. Чӣ гуфтед?!
ШОИР: Бе наркоз?!
МУҲАРРИР: Наркоз чӣ лозим? Дасту поятонро маҳкам мебандем! Хоҳед, ки шеъратон чоп шавад, лаб газида тоқат мекунед. (Пойҳояшро мебанданд, дастонашро мудир ва котиб сахт медоранд, муҳаррир корди ҷарроҳиро мегирад, шоир аз тарс дод мезанад). Хезed ҳамроҳи котиб ба сехи ҳуруфчинӣ равед, он ҷо шуморо ба қолаб меандозанд, боз агар лозим шавад, кӯтоҳ мекунанд.
ШОИР: (Хеста дар рӯи миз мешинад, ба камера рӯӣ оварда: - Сазои сари касе, ки дар баданаш менависад, ҳамин аст!
/У лангида-лангида ҳамроҳи котиб баромада сӯи сех мераванд)...

Январи соли 1990.