Хӯрданӣ доранду дар пӯшиш ниёз,
Ту ба фикри дигарон, к-ин кор чӣ соз?!
...

Дар ривоят омадааст, ки Расули акрам, Муҳаммад (с.а.в.) чунин фармудааст: “…
нафақату ар-раҷули ъало аҳлиҳӣ, - садақатун”, яъне, дӯстам, “... нафақаи мард бар аҳли хонаводааш, садақа маҳсуб мешавад”.

Бале, дуруст аст, ки нафақаи мард, мисол, барои фарзандонаш баҳри харидани пӯшока ва ё ошомидану тановул ва ё пӯшидани хароҷоти таҳсили эшон ва ҳоказо ва ё барои пӯшидани хароҷоти шуғли зан дар хонадорӣ ва ҳоказо, ин ҳама садақа аст ва додани он аз нафақаи худ, воҷибу зарур аст!

Албатта марди хона метавонад аз нафақаи худ ба ашхосе, ки аз аҳли байташ нест, диҳад, вале дар баробар будани шарти гирифтани нафақа, агар касе аз аъзои оила худаш ба он эҳтиёҷот дошта бошад, пас, додан ба ӯ дурусттар аст ва ғалате нест ва гуноҳе ҳам маҳсуб намегардад.

Нафақа чист? – Бидон, дӯстам, ки ҳама гуна пардохти кори мард, бошад ки маъош ва ё ҳаққи кораш ва ҳоказо, ин нафақа аст ва додани садақа аз қисми он, чун дар Қуръон омадааст: “... ва анфиқу миммо разақнакум”, яъне, аз он чи моро Худованд ато намудааст, воҷиб аст, ба шарте ки он берун аз меъёр несту кофӣ бошад.

Худованд, албатта, беҳтару бештар медонад!