Вале инчунин нест, чунки то он садақа аз ҷониби Худованд маъқулу пазируфта магардад, пас, он садақа ҳисоб намешавад.

Бибин, дӯстам, ки ҳатто дар урфият мегӯянд: “Охири кор ҳисоб!” ва чун ба ҳама маълум аст, охири кор дар дасти Худованд аст, на дар дасти мост.

Ва ё бибин, дар Оятҳои қуръонӣ ба кадом тарзу тартиб “ризоият”, яъне, хушнудӣ рақам шудааст: “... разийа-л-лоҳу ъанҳум ва разу ъанҳу”, яъне, аввал бояд он ки Худованд аз онҳо ризо бошад ва пас, онҳо аз вай ризо мегарданд, ки дар ин кор низ, аввал Худову пас, мардум аст, мисли он ки, аввал Худованд бояд онро ба ҳисоб гирад, пас, инсон метавонад кори кардаашро хайрия ҳисобад.

……….

9. Оид ба масоили хунрезӣ, яъне, қатл карданиҳо.

Боре дар мактаб суоле як рашид
Аз муридаш нисбати куштан шунид.
Он яке пурсид, бигӯй, к-аз ҷонварон
В-он кадомеро бикушт бе ҳою ҳон?
Гуфт шунидаст дар ҳадиси босанад,
Бояд он мору зағонро санг занад.
Ҷой набошад ҳурру калбро дар қадас,
То магардад гирди Каъба чун магас.
Бас кароҳат лавн занад дар гирди гул,
Гар магас ояд ба олиш ҷои шуғл.
На асал ояд ба дасту на ки фокҳ,
На ҳусул гардад зи дасташ себу нок.
Ин бигуфту хап шуду сар хамбид ӯ,
Вақти муршид омаду пас, заммид ӯ.
Гарчи гӯшт аз устухону он зи хун,
Хун зи ҷону ҷон зи Ӯст, ай басти хун.
Ҷон амонат бошаду воми Худост,
Вомро бар вомгир додан равост.
Қарзро ин кас бидоду пас, чаро
Дигаре онро бигирад нораво?!
Ҳақ чӣ дорад ӯ, ки гирад ҷони ту,
Гар набошад соҳиби аркони ту?!
Ин бигуфту пас, сукут кард, боз чунин
Маслаҳат дод аз аҳодис он мубин.
Гуфт: Раво нест рехтани хун, ай фато,
Чун марехтаст инчунин як маъвиро.
Хуни махлуқон чи бошад ё зи мо, Рехтани он бесабаб бошад гуноҳ.