Қонуни № 17

Дар назди худ ҳадафҳои баланд гузоред

Як магнати нефти амрикоӣ бо шогирди худ суҳбат карда, дар назди ӯ максаду нақшаҳои азим ва калонеро кашид. Шогирд ба ракамхое, ки устодаш менавишт, нобоварона менигарист, вале худаш аз худ дур карда, расмҳои боҳашамати ояндаро торафт бештар кашид.

Албатта, ин мақсадҳо ба назари донишҷӯ хеле матлуб менамуданд, вале онҳоро ба худ татбиқ карда наметавонист. Барои ӯ, онҳо хеле ғайривоқеӣ буданд ва ӯ ҳатто бовар намекард, ки ҳаргиз ба онҳо расида метавонад.

Вақте ки ӯ шубҳаҳои худро бо миллиардер нақл кард, ӯ гуфт: “Ман сарвати худро ба даст овардам, зеро дар назди худ ҳадафҳои бузург гузоштам. Аслан, ин ҳадафҳо ба назари ман хеле калонҳаҷм ва ғайривоқеӣ менамуданд. Аммо ман то ҳол онҳоро гирифтам."

Шогирдро ба боғи худ таклиф карда, ба ӯ кад-кади азимеро, ки дар гушаи дур мерӯянд, нишон дод. Ҳама ба ҳам монанд буданд - ба истиснои яке, ки шакли аҷибе дошт ва аз дигарон хеле хурдтар буд, зеро он дар дохили шишаи холӣ мерӯяд.

"Мушкилоти бисёр одамон дар он аст, ки" гуфт миллиардер, "онҳо барои натиҷаҳои миёна омодагӣ мебинанд. Пешрафти моро мақсадҳои ба миёнгузоштаамон муайян мекунанд. Мо ба онҳо мисли каду дар ин шиша «руёнем». Мутаассифона, аксари одамон бо ҳадафҳои хурд қаноат мекунанд, ки рушди онҳоро маҳдуд мекунанд. Агар шумо орзуи ба даст овардани як долларро дошта бошед, пас ҳаёт шуморо бо як доллар мукофот медиҳад. Ҳаёт хеле кӯтоҳ аст, ки барои он ки бо ягон роҳ зиндагӣ кунад.

---

Ба мо лозим нест, ки чӣ гуна мақсад гузоштанро омӯзанд. Дар бораи гузоштани ҳадафҳо китобҳои зиёде мавҷуданд, аммо воқеан ба онҳо лозим нест. Мо ҳама медонем, ки чӣ гуна мақсад гузоштан лозим аст. Дар акси ҳол, мо ҳама чизҳоеро, ки дорем, аз куҷо мегирем? Намунаҳои ҳадафҳои ба даст овардашуда метавонанд манзил ё хонаи шумо бо тамоми асбобу анҷом ё мошине, ки шумо меронед. Аввал шумо медонистед, ки чӣ мехоҳед, ва он гоҳ шумо имконияти ба даст овардани он ёфт. Ҳама чиз хеле оддӣ аст.

Агар хоҳиш ба қадри кофӣ қавӣ бошад, пас ҳамеша роҳи амалӣ кардани он вуҷуд дорад. Сабаби асосии он ки одамон на ҳамеша доранд хоҳиш дар он аст, ки онҳо ба ҷои орзую кӯшиш ва кӯшиши бештар ба он чизҳое, ки дар дастанд, кӯшиш мекунанд.

Ҷонатан Свифт бо таассуф чунин гуфт: "Хушо онҳое, ки чизеро интизор нестанд, зеро онҳо ноумед нахоҳанд шуд".

Интизориҳои мо ва ҳадафҳое, ки аз онҳо бармеоянд, муайян мекунанд, ки мо дар зиндагӣ чиро хоҳем дошт. Агар мо чизеро бихоҳем ва барои он сахт меҳнат кунем, мо ҳама чизеро, ки орзу дорем, ба даст меорем. Чизи асосӣ он аст, ки мақсади мо набояд хурд бошад.

Мақсадро аз остона рад кардан мумкин нест, зеро он дастнорас менамояд. Вақте ки мо калонтар мешавем, мо танҳо як чиз пушаймон мешавем - оҳ корҳое, ки мо накардаем. Тасаввур кунед, ки як рӯз ба ақиб баргаштан ва аз худ бипурсед: «Агар ман ба худ мақсадҳои баландтар мегузорам, ҳаёти ман чӣ гуна хоҳад буд?».

Хоҳиши норавшан ҳадафҳо нестанд

Агар шумо хоҳед, ки даромади шумо зиёд шавад, пас ин хоҳиш бояд барои шумо як зарурати мутлақ гардад. Шумо бояд худро бо хоҳиши худ ба дараҷае муаррифӣ кунед, ки агар ба ин ҳадаф ноил нашавед, айнан ба худатон зарар мерасонед.

Шахсеро душвор меёбед, ки ба мақсади олӣ расидан «асолан хуб мебуд» гумон карда, дар ҳақиқат онро гирифта, ба он расида бошад.

Одамоне, ки дар ҳаёт ба қуллаҳои муайян расидаанд, ба мақсадҳои «ҳақиқӣ» роҳ намедиҳанд. Онҳо бо амалҳои худ воқеиятро тағйир медиҳанд.

Ғолибон дар тасаввуроти худ бо орзуи худ чунон омехта шудаанд, ки вазъияти мавҷуда дигар ба онҳо мувофиқ нест ва бо он тоқат кардан намехоҳанд.

Манфиатҳои ҳадафҳо

Оё шумо ягон бор расмеро, ки аз ҳазор дона иборат аст, ҷамъ кардаед? Агар ин тавр бошад, пас шумо бешубҳа медонед, ки то чӣ андоза муҳим будани намуна дар пеши назари шумост, то бидонед, ки чиро ҷустуҷӯ кардан лозим аст ва натиҷа чӣ бояд бошад.

Манзараи ҳаёт хеле васеътар аст ва «ҷамъ кардан» хеле душвортар аст. Он қадар китобҳо, маҷаллаҳо, мушовирон, семинарҳо, вебсайтҳо, шароитҳо мавҷуданд.. Барои интихоби дуруст, дар пеши назари шумо "намуна" - ҳадафи дақиқ муайян карда мешавад.

Дар оғоз ба ҳамаи ин ҳадафҳо расидан ё нарасидан масъалаи асосӣ нест. Шояд ин ба гуфтаҳои пешина мухолиф намояд, вале идомаи боб нишон медиҳад, ки зиддият танҳо зоҳирист. Пас аз расидан ба ҳадаф мефаҳмем, ки он танҳо истгоҳе дар роҳ будааст. Мо танҳо барои фатҳи як ҳадаф зиндагӣ намекунем; ҳадафҳо дар зиндагӣ самт медиҳанд. Онҳо чунин бартариҳо доранд: паймоиши ҳаёти худ хидмат мекунанд. Ҳамин тариқ, ҳадафҳо бартариҳои зерин доранд:

1. Онҳо ба мо меъёре медиҳанд, ки мо бо он курсро муқоиса мекунем. вагарна мо намедонем, ки ба кадом самт ҳаракат кунем.

2. Онҳо пешрафти моро пурмазмун мекунанд, зеро мо мо имкониятҳоеро, ки дар роҳ вомехӯрем, танҳо дар сурате истифода бурда метавонем, ки маънои онҳоро фаҳмем.

3. Онҳо ба мо ҳавасмандӣ ва ҳавасмандии ҳаракат медиҳанд.

Маънои ҳадафҳои бузург чист?

Мақсадҳои бузург манфиатҳои дигар низ доранд. Агар шумо хоҳед, ки ҷаҳиши сифатӣ кунед, пас шумо бояд худатонро танзим кунед вазифаҳо ва мақсадҳои хакикатан азим. Гап дар бораи хонаи зебо ё мошини гаронбаҳо, боҳашамат ва роҳат ё пул нест. Ин ҳама дар бораи шахсияти шумо ва чӣ гуна он дар ин раванд инкишоф меёбад.

Он қадар муҳим нест, ки оё мо ба ин мақсади бузург мерасем. Чизи асосӣ он аст, ки мо барои ноил шудан ба ин чидду чахд дорем. Охир, мо чизе меомӯзем, калон мешавем, дар худ хислатҳои нав пайдо мекунем. Арзиши аслии баланд мақсад аз тараккиёти мо дар процесси ба даст овардани он аст. Мадсад ҳар қадар баланд бошад, барои расидан ба он ҳамон қадар бештар инкишоф ёфтан лозим меояд.

Баъзе одамон ҳатто дар назди худ ҳадафҳое гузоштаанд, ки дар ҳаёти худ ҳеҷ гоҳ ба он ноил намешаванд. Медонанд, ки ним кӯшиш онҳоро ба мақсад намерасонад, бояд ҳама саду даҳ фоизро дод. Ин ягона роҳи рушд ва афзоиш аст. Танҳо бо талаб кардани беҳтарин аз зиндагӣ, шумо метавонед худатон як инсони беҳтар шавед. Дар назди худ ҳадафи олӣ гузошта, мо аз чизҳои хурде, ки ба роҳи шумо меоянд, парешон намешавем.

Ҳатто агар баъзе аз ҳадафҳои олӣ дастнорас боқӣ монанд, пас дастовардҳои шумо ҳанӯз хеле баланд хоҳанд буд. Агар шумо ба сӯи ситораҳо шитофтед, ин маънои онро надорад, ки шумо ба онҳо мерасед, аммо шумо бешубҳа аз болои дарахтон боло хоҳед рафт. Ва роҳе, ки ба суи мақсад мебарад, аз бисёр чизҳои нав иборат аст, чунон пурмазмун ва зебост, ки худ ба худ мукофоти шумо мегардад. Ба ин маънӣ, роҳи ба суи мақсад худи мақсад аст.

Ин сабаби дигаре аст, ки на ҳама ҳадафҳо метавонанд амалӣ шаванд. Бо вуҷуди ин, ҳадаф муайян мекунад, ки мо ба кадом роҳ ҳаракат мекунем. Ҳар қадаре ки ҳадаф баланд бошад, роҳ ҳамон қадар ҷолибтар мешавад ва худи мо ҳамон қадар баландтар мешавем.

Фарқи ҳадафҳои кӯтоҳмуддат ва дарозмуддат

Агар шумо дар гузоштани ҳадаф аз ҳад зиёд ҷиддӣ рафтор кунед, шумо ҳатман ба баҳсу мунозира дучор мешавед. Дар як ҷо гуфта мешавад, ки ҳадаф бояд барои шумо як зарурати мутлақ гардад ва дар ҷои дигар - он қадар муҳим нест, ки он ба даст омадааст ё не. Пас шумо бояд шартгузорӣ кунед ҳадафҳои худро то ҳадди имкон баландтар гузоред, пас танҳо натиҷаҳои ба таври воқеӣ ноилшавандаро ба нақша гиред.

Ин зиддияти намоён аст. Ҳадафҳои кӯтоҳмуддат ва дарозмуддат табиатан аз ҳамдигар фарқ мекунанд, гарчанде онҳо ҳамдигарро пурра мекунанд. Дар байни онҳо ду фарқияти назаррас вуҷуд дорад. Якум, ин роҳи муайян кардани ҳадаф ва дуюм, аҳамияти расидан ба он аст. гузоштани ҳадаф Агар ҳангоми ба миён гузоштани мақсадҳои умумии ҳаёт, мо бояд сатҳи баландро ба баландии максималӣ бардорем, пас ҳангоми ба нақша гирифтани мақсадҳои кӯтоҳмуддат мо набояд ҳеҷ гоҳ имкониятҳои худро аз ҳад зиёд баҳо диҳем. Барои он ки дар ҳаёти мо дигаргуниҳои назаррас ба амал ояд, мо бояд аввал худро тағйир диҳем. Ин вақти зиёдро мегирад - баъзан ҳатто бештар аз он ки шахс дар ихтиёри худ дорад. Аксарияти одамон майл доранд, ки он чизеро, ки дар як сол ба даст оварда метавонанд, аз ҳад зиёд арзёбӣ мекунанд ва он чизеро, ки дар даҳ сол ба даст оварда метавонанд, нодида мегиранд. Мо ба осонӣ меафтем рух, агар мо ба мақсадҳои кӯтоҳмуддати худ расида натавонем. Илова бар ин, он эътимод ба худ ва ҳавасмандии моро барои фаъолиятҳои минбаъда ба таври назаррас коҳиш медиҳад. Аз ин рӯ, ҳадафҳои кӯтоҳмуддат бояд тавре тартиб дода шаванд, ки онҳо дар ҳар сурат ба даст оварда шаванд. Пас, масалан, афзоиши нишондиҳандаҳои корхонаро барои соли оянда на бештар аз бист фоизи он чи ки ба даст оварда шудааст, ба нақша гирифтан ба мақсад мувофиқ аст.

Ман бори дигар хотиррасон кардан мехоҳам: ҳадафҳои дарозмуддат бояд ҳадди аксар гузошта шаванд, зеро онҳо муайян мекунанд, ки мо вазъиятҳоеро, ки ҳар рӯз дар ҳаёт ба амал меоянд, то чӣ андоза моҳирона истифода мебарем. Ҳар қадаре ки ҳадаф баланд бошад, мо ҳамон қадар имкониятҳоро дарк мекунем ва барои расидан ба он истифода хоҳем кард.

Ҳадафҳои дарозмуддат ба мо нишон медиҳанд, ки мо то чӣ андоза рушд карда истодаем ва оё мо воқеан тамоми кори аз дастамон меомадаро мекунем, то ҳаётро беҳтар тағйир диҳем.

Амалӣ

Албатта, шумо бояд кӯшиш кунед, ки барои ноил шудан ба ҳадафҳои муҳими кӯтоҳмуддат кӯшиш кунед. Ин ба шумо имкон медиҳад, ки дар оянда ҳадафҳои баландтар гузоред.

Агар шумо пайваста ба ноил шудан ба ҳадафҳои кӯтоҳмуддат ноил нашавед, пас шумо ба қобилияти ноил шудан ба ҳадафҳои дарозмуддат боварии худро гум мекунед. Боварӣ ба худ дар ҳадафҳои кӯтоҳмуддат тарбия карда мешавад. Ба амал бароварда шуд Ҳадафҳо ҳаётро ғанӣ мегардонанд, аммо муҳимтар аз ҳама, онҳо кӣ будани шуморо тағйир медиҳанд..

Бо ноил шудан ба ҳадафҳои худ, шумо ба як спирали эътимод ба худ ворид мешавед. Нокомӣ шуморо дар як спирали ноамнӣ мегузорад ва боиси аз даст додани эътимод ба худ мегардад ва дар ниҳоят ҳаракатро комилан қатъ мекунад.

Се гурӯҳи ҳадафҳо

Ғолибон медонанд, ки ноил шудан ба ҳадафҳои кӯтоҳмуддат то чӣ андоза муҳим аст. Аммо азбаски медонанд, ки ҳеҷ кас сад фоиз муваффақ намешавад, онҳо ҳама ҳадафҳоро ба се гурӯҳ – А, В ва С тақсим мекунанд.

• Ҳадафҳои навъи B. Барои иҷрои онҳо лозим нест.

Шумо танҳо лозим аст, ки ин ҳадафҳоро дар хотир нигоҳ доред, то он даме, ки худатон қарор қабул кунед, ки онҳо ба манфиати онҳо ҳастанд.

• Ҳадафҳои навъи B. Онҳо ба нақша гирифта шудаанд, аммо на комилан ҳатмӣ. Ин ҳадафҳо ҳамчун нишондиҳандаҳо амал мекунанд.

• Ҳадафҳои навъи А. Ин мақсадҳо бояд амалӣ шаванд. Дар акси ҳол, беайбии шахсият ва эътимод ба худатон осеб хоҳад дид.

Одат кунед, ки ҳар ҳадафро фавран бо ҳарфи гурӯҳи дахлдор ишора намоед. Бартарии ин усул дар он аст, ки ҳатто агар ба баъзе ҳадафҳо нарасед, эътимодатон ба худ нигоҳ дошта мешавад.

Ҳадафҳои навъи А набояд аз ҳад зиёд бошанд, зеро онҳо бояд ба ҳар арзиш ноил шаванд. Ин техника ба шумо имкон медиҳад, ки эътимоди худро нигоҳ доред. Шумо метавонед ба таври ҳақиқӣ даъво кунед: «То ин дам ман ба ҳар ҳадафе, ки дар назди худ гузоштам, расидам. Минбаъд ҳам ҳамин тавр хоҳад буд.” Ҳадафҳои навъи А бояд дастрас бошанд, аммо баъзан ба хотири омӯзиш, ин нома метавонад чунин як ҳадафи кӯтоҳмуддатро таъин кунад, ки ба хотири он шумо бояд хеле кӯшиш кунед ва аз худ бартарӣ диҳед. Ин мақсад бояд аз имкониятҳои мо каме берун бошад.

Навъи А ҳадафҳои дарозмуддат ба ҳаёти мо таъсири ҳалкунанда мерасонанд. Набояд шумораи онҳо аз ҳад зиёд бошад, аммо онҳо бояд онҳоеро дар бар гиранд, ки амалан "дастнорас" ба назар мерасанд. Шумо набояд худро бо саволи воқеияти онҳо шиканҷа кунед. Баръакс, дар бораи он фикр кунед, ки вақте ки шумо онҳоро амалӣ мекунед, воқеияти шумо чӣ гуна хоҳад буд. Че Гевара боре гуфта буд: «Биёед реалист бошем ва кори имконнопазирро иҷро кунем».

Машқҳои амалӣ

Аз имрӯз неруи ҳадафҳоро ба нафъи худ истифода мебарам:

1. Ҳадафҳои дарозмуддатамро бозбинӣ карда, месанҷам, ки оё онҳоро баландтар гузошта метавонам. Онҳо ба зиндагиям таъсири бузург доранд: ҳар қадар ҳадаф баландтар бошад, зиндагӣ пурмазмунтар мешавад.

2. Касонеро, ки арзиши ҳадафҳои бузургро намефаҳманд, бо баҳс бовар кунонданӣ намешавам. Ба ҷойи баҳси беҳуда одамонеро меҷӯям, ки ба расидан ба ҳадафҳоям кӯмак кунанд.

3. «Албоми орзуҳо» месозам ва дар он расмҳо, аксҳои таркибӣ ва буридаҳои маҷаллаҳоро, ки ҳадафҳоямро нишон медиҳанд, мегузорам. Ин хоҳиши амалӣ кардани онҳоро тақвият медиҳад.

4. Ҳадафҳои кӯтоҳмуддатро ба гурӯҳҳои А, В ва С ҷудо мекунам. Ба гурӯҳи А танҳо ҳадафҳоеро дохил мекунам, ки бо тамоми кӯшиш ҳатман ба онҳо расида метавонам. Иҷрои онҳо эътимодамро ба худ мустаҳкам мекунад.

5. Аз худ мепурсам: «Оё омодаам ҳадафи дарозмуддате гузорам, ки шояд як умр барои расидан ба он кофӣ набошад?»