Қонуни № 23

Бо тарсҳои худ мубориза бурданро омӯзед

Ҳангоми гузаштан аз байни ҷангал писарбачаи хурдсоле рӯ ба рӯ шуд, ки дар он ду боғбон дар боғи худ кор мекарданд. Боғҳо аз ҳамдигар хеле фарқ мекарданд. Яке аз онҳоро тамоман алаф зер карда буд ва боғбон дар ин бора сахт алам мекард.

Боғи дуюм ободу зебо шуда, соҳиби он бо як ҳавои форам таронае мезад. Ба назар чунин менамуд, ки дар боғ кор кардан ба ӯ душворӣ наовардааст.

Писарбача тасмим гирифт, ки бо боғбони қаноатманд шинос шавад ва аз ӯ пурсид, ки чаро ӯ дар ҳама кор ин қадар моҳирона муваффақ мешавад ва ҳамсояаш монда нашуда кор мекунад, аммо натиҷаи намоёне надорад.

Боғбон дар ҷавоб гуфт: — Ман ҳам мисли ӯ хаста шудам, вале аз ӯҳдаи алафҳои бегона баромада наметавонистам. Ҳар қадар кандам, решааш дар замин монд ва аз онҳо навдаҳои нав ба вуҷуд омаданд. Онҳо назар ба он ки ман онҳоро аз алафҳои бегона тоза кардам, тезтар афзоиш ёфтанд. Баъд ман қарор додам, ки корҳоро ба таври дигар кунам. Ман гулҳоеро ёфтам, ки аз алафҳои бегона тезтар месабзанд. Дере нагузашта онҳо тамоми алафҳои бегонаро ғарқ карданд ва боғ тоза шуд».

Рафта, писарбача дар канори ҷангал қитъаи сеюмро ёфт, ки дар он танҳо растаниҳои заҳрнок мерӯянд. Боғбон ба ӯ фаҳмонд: — Соҳиби ин участка духтури аъло аст. Вай аз байни се нафари мо донотарин аст. Аз гиёҳҳои заҳрноки боғаш дору месозад.

---

Ҳар як шахс, ҳатто онҳое, ки корҳои бузург мекунанд, тарсро эҳсос мекунанд. Далер касе нест, ки аз ҳеҷ чиз наметарсад, балки касест, ки сарфи назар аз тарсу вахм, пеш рафтан.

Тарс як намоиши он воқеаҳое мебошад, ки мо намехоҳем рух диҳем. Чӣ қадаре ки ин намояндагӣ равшантар бошад ва ҳар қадар бештар ба вуҷуд оянд, тарс ҳамон қадар қавитар мешавад. Мубориза бо он душвор аст, аммо шумо метавонед онро ба манфиати худ табдил диҳед ё бо эҳсоси дигари қавӣ муқобилат кунед.

Мо аз тарс нотавон нестем. Мо метавонем бо он мубориза барем ва аз заҳролудшавии ҳаёти мо пешгирӣ кунем.

Тарсро бо миннатдорӣ мағлуб кардан мумкин аст

Тарсро аз ҷон канда намешавад, мисли алафи бегона аз хок. Тасаввур кунед, ки шумо чароғро хомӯш мекунед ва ногаҳон шуморо торикии дастнорас иҳота мекунад. Шумо бар зидди торикӣ чӣ кор карда метавонед?

Бо ӯ ҷанг кардан ё кӯшиши рондани ӯ бефоида аст. Ӯро танҳо бо нур мағлуб кардан мумкин аст.

Тарс мисли торикӣ аст. Шумо наметавонед ӯро танҳо пеш кунед. Мо ҳар қадар бештар ба он кӯшиш кунем, ҳамон қадар мустаҳкамтар мешавад. Қувваи таъсир дар ин ҳолат ба қувваи реаксия баробар аст. Аммо шумо метавонед ба тарс бо эҳсоси дигаре муқобилат кунед, ки қавитар хоҳад буд. Ҳамин тавр, нур торикиро дафъ мекунад.

Фаҳмондан хеле осон аст. Майнаи мо қодир аст, ки дар ҳар лаҳзаи додашуда на бештар аз як фикрро фикр кунад. Агар мо онро бо эҳсосоте, ки баръакси тарс аст, бор кунем, пас танҳо барои тарс ҷой нест. Баръакси тарс умуман ҷасорат нест. Охир, одами часур ҳам ҳисси тарсро аз сар мегузаронад, вале амал мекунад, онро бартараф мекунад. Бинобар ин мо ӯро далер меномем.

Баръакси тарс шукргузорӣ аст, ҳамин тавр тарсро бо миннатдорӣ мағлуб кардан мумкин аст. Агар шумо панҷ чизро ба ёд оред, ки шуморо шукргузорӣ мекунад, пас аз тарс асаре намемонад.

Ин метавонад як чизи хеле оддӣ бошад, ба монанди қобилияти роҳ рафтан, дидан, суҳбат кардан, хондан. Ин метавонад мошини шумо, хонаи шумо, одамоне, ки шумо дӯст медоред ва шуморо дӯст медоранд...

Мо ҳам аксар вақт чунин чизҳоро ба таври оддӣ қабул мекунем, ҳадди аққал то он даме, ки аз даст медиҳем онҳо. Танҳо вақте ки шумо, масалан, қобилияти роҳ рафтанро гум мекунед, шумо мефаҳмед, ки хушбахтии он чӣ буд.

Инро зуд-зуд дарк кардан лозим аст, дар он сурат ҳаёти шумо пурратар ва бойтар мегардад.

Ҳадафҳои бузург тарсу ҳаросро фаро мегиранд

Роҳи дигари мубориза бо тарс ин тамаркуз ба ҳадафи худ аст.

Тарс метавонад моро мағлуб кунад фақат дар сурате ки мо мақсадро аз даст диҳем. Ҳар ҳафта ҳадафҳои муҳимтарини худро нависед. Тасаввур кунед, ки вақте ки онҳо ба даст меоянд, ҳаёти шумо чӣ гуна хоҳад буд.

Шумо хоҳед дид, ки вақте шумо дар бораи ҳадафҳои худ орзу мекунед, шумо наметарсед. Албатта, шумо бояд дар як рӯз чанд дақиқаро барои ин сарф кунед, аммо шумо вақти бештарро дар беамалӣ ва тарс мегузаронед.

Дуруст аст, ки чанд вақт пас аз ин тартиб, тарс бармегардад, аммо шумо онро хеле оромтар ҳис мекунед.

Илова бар ин, тарс дар ин ҳолат ҳамчун сигнал барои шумо хидмат мекунад, ки вақти он расидааст, ки дар бораи ҳадафҳои худ фикр кунед.

Даҳ маслиҳати амалӣ

Агар шумо тарсу ҳаросро мағлуб кунед, даҳ нуқтаи зеринро хонед:

1. Аз худ бипурсед: «Бо тарсҳои пешинаи ман чӣ шуд?»

Шумо дарк хоҳед кард, ки ҳадди аксар панҷ фоизи тамоми тарсу ҳаросҳои шумо дар гузашта ба воқеият табдил ёфтааст. Фикр кунед, ки ташвишҳои шумо то чӣ андоза асосноканд. Шояд шумо дар бораи чизҳои ночиз ғамхорӣ мекунед.

2. Панҷ чизеро, ки шуморо эҳсос мекунанд, нависед ташаккур. Ба худ бигӯед: "То ҳол ҳама чиз дуруст буд ва ман низ аз ӯҳдаи вазифаи нав мебароям."

3. Бисёре аз он чизе ки мо метарсем, метавонад дар оянда рӯй диҳад ва рӯй надиҳад. Он ба имрӯз рабте надорад. Чаро мо бояд имрӯз азоб кашем?

4. Худро бовар кунонед, ки ин рӯз барои шумо тамом шудааст. хуб, ва баъд дигар. Ҳаёт аз пай дар пайи рӯзҳои алоҳида иборат аст.

5. Агар тарс хеле сахт бошад, бо он суҳбат кунед ғолиб. Дар ҳузури ӯ тарси шумо аз байн меравад. Шумо инчунин метавонед дар бораи он фикр кунед, ки шахс дар вазъияти ба ин монанд чӣ кор мекунад.

6. Машғул бошед. Албатта, вақте ки шумо ғамгин мешавед, ин осон нест тарс, вале зарур. Охир, тарс бештар ба сари мо фишор меоварад вақте ки мо бекор мешинем.

7. Ҳеҷ гоҳ аз худ напурсед, ки оё шумо метавонед як кореро иҷро кунед.

Савол бояд дигар бошад: «Ман бо он чӣ гуна муносибат мекунам?». Ҳар чӣ мешавад, шумо роҳи дурустро хоҳед ёфт.

8. Фикрҳои мусбати худро мустаҳкам кунед. Фикр кунед як ҳикояи ҷолиб бо анҷоми хушбахт.

9. Мусиқие, ки ба шумо маъқул аст, гӯш кунед. Тарс мисли он нест мешавад ки гуё вай вуҷуд надошт.

10. Ба рӯзномаи муваффақияти худ нигаред. Шумо ба зудӣ дар хотир доред, ки чӣ шумо шахси хушбахт ҳастед ва шумо бесабаб хавотир нахоҳед шуд.

Тарс метавонад ҳам заҳр ва ҳам дору бошад.

Баъзан хуб аст, ки тарсро дар як миқдори маҳдуд ҳамчун стимулятор истифода баред. Он бояд ҳамчун заҳр муносибат карда шавад. Миқдори аз ҳад зиёд метавонад ба фалаҷ ва марг оварда расонад, аммо миқдори ками он метавонад як доруи пурқувват бошад.

Аз ин рӯ, ғолибон бар зидди такони тарс ҳеҷ чиз надоранд, аммо намегузоранд, ки онҳо онҳоро пурра азхуд кунанд.

Ғолибон кайҳо фаҳмиданд, ки тарс дар вояи хурд метавонад як ҳавасмандкунандаи бузург бошад. Ба худ мегӯянд:"Агар ман таҷриба накунам пеш аз гузоштани қадами нав тарсед, пас ин нишонаи он аст, ки қадами пешбинишуда барои ман хеле хурд аст..

Ғолибон тарсро ҳамчун як аломати боэътимоди дар роҳи рост буданашон мебинанд. Онҳо тавонистаанд, ки бо тарсу ҳаросҳои худ иттифоқ баста, онҳоро омили пешбарандаи рушди худ медонанд. фалокатҳо Ғолибон аз фалокат пинҳон намешаванд. Онҳо медонанд, ки дар ҳаёти онҳо ҳатман лаҳзаҳои ғамангез хоҳанд буд. Ҳеҷ кас аз ин наҷот намеёбад. Аз ин рӯ, маслиҳатҳои зеринро истифода баред:

• Пеш аз ин азоб кашидан сарфи беҳудаи вақт ва қувва мебуд мисли чизи даҳшатнок рӯй дод.

• Ғолибон медонанд, ки барои зинда мондан қувват ва хирад доранд давраи сиёҳ дар ҳаёт.

• Офат фурсатест барои аз нав оғоз кардан.

• Офатҳо қисми муҳими ҳаёти мо мебошанд, ҳарчанд ба шумо лозим нест, ки бошуурона онҳоро ҷустуҷӯ кунед. Ричард Бах навишт: «Он ки курт метавонад барои анҷоми дунё бигирад, воқеан лаҳзаи таваллуди шабпаракро ифода мекунад "

.

Дурнамои мусбат

Ғолибон бо имони комилан кӯдакона хосанд. Ҳамин тавр, масалан, онҳо боварӣ доранд, ки касе аз боло зиндагӣи онҳоро роҳнамоӣ мекунад ва ҳама чиз дар зиндагӣ маънои муайян дорад. Дуруст аст, ки ин маъниро дарҳол фаҳмидан на ҳама вақт имконпазир аст, баъзан барои ҷустуҷӯи он вақти зиёд лозим мешавад.

Чунин ҷаҳонбинӣ ба назари баъзеҳо содалавҳона менамояд. Аммо ба ӯ чӣ алтернатива пешниҳод кардан мумкин аст? Танҳо ба муваффақият ё нокомӣ, ки дар байни одамон бе ягон система тақсим карда мешаванд, бовар кунед? Ҳар касе, ки худро қурбони фалокатҳо ҳисоб кардан намехоҳад, вале кӯшиш мекунад, ки дар ҳама чиз маъное пайдо кунад, худро хеле оромтар ҳис мекунад.

Ғолибон аз як тараф дар ҳама чиз мазмуни чуқур меҷӯянд, аз тарафи дигар худро дар фазоӣ кайҳони бепоён донаи рег мешуморанд. Онҳо хуб медонанд, ки ҷаҳон дар атрофи онҳо давр намезанад. Ҳамаи орзуҳо, тарс ва офатҳои онҳо танҳо як нафаси ба назар намоёни Коинот мебошанд.

Онҳо ба ҳаёт мисли бозӣ муносибат мекунанд. Хатоҳо дар ин гуна бозӣ чандон муҳим нестанд. Ҳатто агар шумо мағлуб шавед, шумо метавонед дар вақти дилхоҳ бозии навро оғоз кунед.

Дар назари аввал ин ду муносибат зиддиятнок менамоянд, вале чунин нест. Агар зиндагӣро бозӣ донем ва ҳамзамон дар он маънои амиқ ҷӯем, сабукӣ ва ҷиддияти андешаро ба ҳам меорем. Ин имкон медиҳад, ки тарсҳоямонро аз ҳад зиёд ҷиддӣ нагирем. тарсҳои худро камтар ҷиддӣ қабул кунем.

Боварӣ ба маънои чуқури вокеаи рӯйдода дар навбати худ бовариро ба худ мустаҳкам мекунад. Ҷустуҷӯи маъно ба шумо имкон медиҳад, ки аз сатҳӣ дар зиндагӣ канорагирӣ кунед.

Ин ду тарафи танга аст ва яке аз он бе тарафи дигар имконнопазир аст.

Ҷиддӣ ва бозӣ якдигарро хуб пурра мекунанд. Ҳар касе, ки ҳаётро як бозӣ медонад ва дар айни замон ба ҷустуҷӯи маъно банд аст, аз ҳар гуна тарсу ҳаросҳо аз ҳад зиёд азоб намекашад.

Машқҳои амалӣ

Имрӯз бо тарсҳои худ кор карданро меомӯзам:

1. Баробари эҳсоси тарс даҳ маслиҳати амалии ин бобро аз нав мехонам.

2. Камаш панҷ чизеро менависам, ки барои онҳо миннатдорам. Ба муносибатам ба ҷаҳон диққат медиҳам ва мекӯшам бо шукргузорӣ таъсири тарсро кам кунам.

3. Тарсро ба тарзи дигар қабул мекунам: он метавонад ангезаи пешрафт бошад. Тарси андак аз қадами нав метавонад нишон диҳад, ки аз доираи одатӣ берун меравам ва рушд мекунам. Агар қадами нав ҳеҷ тарсе наорад, шояд он барои ман хеле хурд бошад.

4. Худам, хоҳишҳо ва тарсҳоямро аз ҳад зиёд ҷиддӣ намегирам. Дар хотир медорам, ки ҷузъи ҷаҳони бузургтар ҳастам.