Қонуни № 11

Орзу кунед ва орзуҳоятонро амалӣ созед

Рӯзе духтари панҷсола саҳар ба сари болини модараш давида пурсид: "Очаҷон, вақте калон мешавӣ, чӣ шудан мехоҳӣ?"

Модар тасмим гирифт, ки духтараш барои худ бозии наве ихтироъ кардааст ва посух дод: - Хайр, фикр мекунам, ки вақте калон шавам, модар мешавам.

— Модар шуда наметавонед, — эътироз кард духтар. - шумо ва ғайра аллакай модар. Шумо кӣ будан мехоҳед?

— Хуб, муаллим мешавам.

• Дуруст нест. Шумо аллакай муаллим ҳастед.

“Духтарам, бубахш, аммо ман ҳатто намедонам ба ту чӣ гӯям.

Модар, танҳо ба ман бигӯ, ки вақте калон мешавӣ, чӣ шудан мехоҳӣ. Шумо зеро шумо метавонед ҳар касе, ки хоҳед, бошед.

Ва он гоҳ модарам фаҳмид. Аммо ин фикр чунон ғайричашмдошт буд, ки ӯ чизе гуфта натавонист. Ин суҳбати зоҳиран бемаънӣ ба ӯ нишон дод, ки дар назари духтараш ҳарчӣ ки мехоҳад бошад, метавонад бошад. Оила, кор, корҳои ҳаррӯза, ду фарзанд, реҷаи зиндагӣ - ҳамаи ин барои ӯ дар як лаҳза маънои худро гум карданд. Баъд аз ҳама, духтар боварӣ дорад, ки ӯ ҳанӯз орзу карда метавонад, ояндаи ӯ ҳанӯз муайян карда нашудааст. Вай бояд нашъунамо ёбад ва бояд корҳои зиёдеро анҷом диҳад.

---

Вазъияте, ки шумо дар айни замон ҳастед, танҳо аҳамияти дуюмдараҷа дорад. Саволи калонтарин ин аст, ки шумо дар оянда кӣ шудан мехоҳед.

Фарқ надорад, ки агар касе ба шумо гӯяд, ки "ин имконнопазир аст". Фарқ надорад, ки дар шумо чӣ қадар дигар чунин одамон хоҳанд буд ҳаёт. Муҳим он аст, ки ин суханон танҳо гуфта намешаванд - шахс танҳо худи шумост.

Ҳеҷ гоҳ ба худ иҷозат надиҳед, ки фикр кунед, ки ҳаёт аллакай гузаштааст. Агар шумо кӯшиш накунед, ки орзуи худро амалӣ кунед, пас ҳеҷ кас онро барои шумо иҷро намекунад.

Домаи дуюме, ки шумо метавонед худро дар он пайдо кунед, он қадар равшан ба назар намерасад, аммо вай аст, ки тадриҷан орзуҳои зиёдеро нест мекунад. Ин фикр аст, ки дар ин лаҳзаки барои ин ба орзуҳо машғул шудан номувофиқ аст ҳозир вақти муносиб нест. Дарк кунед, ки лаҳзаи комил барои оғози нав вуҷуд надорад. Ҳар дафъае, ки шумо вазифаи навро ба таъхир мегузоред, шумо аз он дуртар меравед.

Офат ҳамчун оғози нав

Ҳатто фалокатҳо набояд моро аз ҳузури рӯҳ маҳрум созанд. Ҳодисаҳои даҳшатнок бо мо рӯй дода метавонанд, ки аз ин сабаб тамоми ҳаёти оянда бемаънӣ менамояд. Дар ин ҳолат, шумо бояд фаҳмед, ки дар як фалокат баъзан имконият барои оянда вуҷуд дорад.

Ишқи аввалини духтари ҳабдаҳсола бебарор анҷом ёфт. Дӯсташ аз ӯ ҷудо шуд.

Ба назари вай чунин менамуд, ки дигар зиндагӣ кардан фоидае надорад. Ва ногох чашмаш ба он суханоне афтод, ки модараш дар оинаи хаммом бо лабонаш навишта буд: «Вақте ки бутҳо мераванд, худохо меоянд».

Шумо мехоҳед умри худро бо кӣ гузаронед - бутҳо ё худоён? Оё шумо омодаед, ки қарорҳои нисфирӯзӣ қабул кунед? Ба ин саволҳо ҷавоб додан осон нест. Ва хуб аст, ки баъзан худи ҳаёт барои мо чунин қарорҳо қабул мекунад. Бо мо чизҳое рӯй медиҳанд, ки мо онҳоро назорат карда наметавонем. Ҳамааш аз он вобаста аст, ки мо ба онҳо чӣ гуна муносибат мекунем.

Моҳи декабри соли 1914, вақте ки Томас Эдисон шасту ҳафтсола шуд, лабораторияи ӯ комилан сӯхт. Зарар зиёда аз сеюним миллион маркаро ташкил дод ва вай ҳамагӣ чорсад ҳазор сум сугурта карда шуд. Аммо бадтарин чиз он буд, ки тамоми натиҷаҳои таҳқиқоти ӯ сӯхта шуданд. Ҳамаи материалхои илмӣ, сабтҳо ва хотираҳо нобуд карда шуданд. Тамоми кори умраш барбод рафт.

Писар Эдисонро дар назди лаборатория ёфт. Вай истода, аз дур оташро тамошо кард. Ӯ комилан буд ором ва ҷамъоварӣ. Бо табассум ба сурати харобот нигариста, хоҳиш кард, ки занашро биёрад. Вақте ки зан ба назди ӯ давид, гуфт: «Шумо танҳо нигоҳ кунед. Шумо ҳеҷ гоҳ инро дар ҳаёти худ нахоҳед дид. Офатҳо неъмати бузурганд. Зеро ҳоло ҳамаи хатоҳои мо сӯхта истодааст. Ҳоло, шукри Худо, мо метавонем ҳама чизро аз нав оғоз кунем».

Агар шумо бо фалокат дучор шуда бошед, он метавонад ба шумо кӯмак кунад, ки дарк кунед, ки шумо имкони аз нав оғоз карданро доред.

Бо вуҷуди ин, барои оғози ҳаёти нав интизори фалокат лозим нест.

Зеро шумо метавонед орзу кунед. Шумо метавонед ҳар касе, ки мехоҳед, шавед. Шумо ҳақ доред, ки барои ҳаёти худ ҳадаф гузошта, аз он пайравӣ кунед. Шумо ҳақ доред, ки ҳаёти ҷолибе дошта бошед. Гузаштаи шумо ба ояндаи шумо монанд нест. Шумо метавонед ҳаёти дилхоҳатонро дар вақти дилхоҳ эҷод кунед.

Оё шумо дигар орзу намекунед?

На танҳо гузашта метавонад барои шумо дом тайёр кунад, балки ҳозира низ. Рӯзе марде калидхои хонаашро гум карда, ба ҷустуҷӯи онҳо шурӯъ кард.

Ҳамсояе, ки инро мушоҳида мекард, ихтиёран ба ӯ кӯмак кард. Вай софдилона ба тамоми гушаю канорхо нигариста, ҳатто зери буттахо хазида истода, ногаҳон пай бурд, ки мард дар атрофи фонус пайваста чарх мезанад, аз ӯ чанд қадам дуртар намеравад.

Зани ҳайрон ба ӯ пешниҳод кард, ки ба ҷои дигар назар кунад, зеро ӯ метавонист калидҳоро на танҳо дар зери чароғ гум кунад, аммо ӯ ҷавоб дод: "Албатта, ман метавонистам онҳоро дар ҷои дигар партофтам, аммо ин ҷо равшан аст."

Бисёр одамон боварӣ доранд, ки иҷрои орзу мустақиман ба намуди фаъолияте, ки онҳо ҳоло машғуланд, алоқаманд аст. Дар асл, маънои ҳаёт метавонад дар соҳаҳои тамоман гуногун пинҳон бошад. Шояд калиди он дар ҷое дар гузаштаи шумо пинҳон бошад. Орзуҳои ҷавонии худро, ки як вақтҳо тарк кардаед, ба ёд оред. Ва дарк кунед, ки шумо қудрати кофӣ доред, ки ҳаёти худро комилан тағйир диҳед.

Одам ба барномаи телевизион, барномаи театр, ҷадвали ҳаракат пайваста ниёз дорад. Ӯ ба нақша гирифтани вақти худро дӯст медорад. Аммо вақте ки суръат барои ӯ аз самт муҳимтар мешавад, хандаовар нест?

Оё сарфи дақиқаҳо хатарнок нест, дар ҳоле ки солҳои умри худро беҳуда сарф карда, орзуҳои худро барбод медиҳад? Ва ҳама танҳо аз он сабаб, ки ӯ дар бораи самти ҳаракаташ фикр намекард. Зеро дарк намекард, ки рӯзе метавонад ба шахсияте табдил ёбад, ки дирӯзу имрӯз аз ӯ комилан фарқ мекунад.

Шумо метавонед ҳама чизро аз сифр оғоз кунед

Гилберт Каплан аввалин маҷаллаи худро дар синни бисту панҷсолагӣ таъсис дод. Вай як марди маъмулӣ буд. Дар давоми понздаҳ сол журналро ба яке аз журналхои пешқадам табдил дода, тиражи онро хеле зиёд кард. Каплан шабонарӯз кор мекард. Ва он гоҳ, ки ӯ чилсола шуд, ногаҳон онро фурӯхт. Чӣ гап шуд?

Рӯзе Каплан симфонияи дуюми Малерро шунид. Садои мусиқӣ айнан ӯро мафтун кард. Онҳо дар рӯҳи ӯ ҳиссиёти дурудароз хобидаро бедор карданд. Аммо чизи дигар буд: ӯ фаҳмид, ки ин симфонияро ба таври дигар маънидод кардан мумкин аст, дар спектакль чизе намерасад. Он чизе, ки ӯ шунидааст, албатта ба худи Малер писанд намеояд.

Вай нашриёти худро фурӯхт ва тасмим гирифт, ки дирижёр шавад. Ҳама дар атрофи ӯ фикр мекарданд, ки девона аст. Охир, ӯ то ин вақт ягон асбоби мусиқӣ на дирижёр карда ва на навохта буд. Ҳатто дӯстон фикр мекарданд, ки онҳо бо девона сарукор доранд. Соҳибкоре, ки ҳатто мусиқиро намедонад, якбора тасаввур кард, ки дар синни чилсолагӣ метавонад дирижёр шавад?! Ин танҳо хандаовар аст! Аммо Каплан ба ин танқид эътибор надод. Вай дар назди худ мақсади боз ҳам баландтар гузошт — Малерро тавре бозӣ кунад, ки пеш аз ӯ ҳеҷ кас навишта буд.

Ва ӯ ба таҳсил оғоз кард. Вай аз беҳтарин дирижёрхо дарс гирифт. Вай барои амалӣ гардондани орзуи худ монда нашуда меҳнат мекард. Он танҳо пас аз ду сол ба воқеият табдил ёфт. Дар соли 1996 Гилберт Каплан албоми мусиқии классикиро дар Иёлоти Муттаҳида сабт кард, ки муваффақияти ваҳшӣ буд. Дар ҳамон сол, ки аллакай дирижёри машҳур буд, дар Залтсбург фестивали мусиқии классикиро кушод.

Чӣ тавр орзуҳо амалӣ мешаванд

Орзуҳо ва ҳадафҳои мо як навъ магните мебошанд, ки ҳама ва ҳама чизеро ба худ ҷалб мекунанд, ки моро ба иҷрои онҳо наздик мекунанд. Ман розӣ ҳастам, ки ба ин бовар кардан осон нест, аммо ҳар як шахси муваффақ бо ман розӣ хоҳад шуд.

Ростӣ, барои ин гоҳ-гоҳ каме орзу кардан кифоя нест. Мо бояд тамоми фикру зикри худро ба ин мақсад равона кунем, доимо дар бораи он фикр кунем ва ба сояи шубҳа роҳ надиҳем, ки он ба амал ояд.

Як ҳиллаи оддӣ дар ин кор ба шумо кӯмак мекунад. Тасаввур кунед, ки шумо аллакай ба ҳадафи худ расидаед. Пас аз тасаввур кардани ин, аз вазъият лаззат баред.

Ҳар дафъае, ки шумо фикрҳои худро ба хоб равона мекунед, шумо байни он ҷое, ки имрӯз ҳастед ва ба он ҷое, ки кӯшиш мекунед, робита эҷод мекунед. Бо ҳар дафъа, боварии шумо дар он меафзояд, ки ин орзу амалӣ мешавад. Ва эътимод ба амалҳои муассир табдил меёбад, ки ба муваффақият нигаронида шудаанд. Эътимод ба худ, ки дар як вақт ба вуҷуд меояд, ба шумо имкон медиҳад, ки роҳҳоеро, ки ба сӯи он мебаранд, бубинед.

Чӣ қадаре ки мо орзу кунем, ҳамон қадар мо қавитар мешавем

Норман Винсент Пил ба асли масъала рафта гуфт: «Аксари одамон бовар кардан намехоҳанд, ки онҳо аллакай ҳама чизеро доранд, ки барои он чизе ки шудан мехоҳанд, доранд. Аз ин рӯ, онҳо бо чизҳое қаноат мекунанд, ки сазовори онҳо нестанд. Бенҷамин Дисраели дар бораи ҳамин навиштааст:"Ҳеҷ чиз ба ирода муқобилат карда наметавонад шахсе, ки барои расидан ба ҳадаф омода аст ҳатто ҷони худро зери хатар гузорад".

Чаро чунин мешавад, ки баъзе одамон дигаронро пеш мебаранд, дигарон бошанд, паси сар мекунанд? Ҳама фарқият танҳо дар он аст, ки онҳо дар зиндагӣ бо орзуҳои худ ҳидоят мекунанд. Вақте ки ду нафар вомехӯранд, эҳтимол он кас, ки қарори қатъӣ қабул кардааст ва барои амалӣ кардани он дилчасп кор мекунад, метавонад ба дигаре таъсир расонад ва ӯро бовар кунонад, ки барои худ кор кунад. Чӣ қадаре ки орзуи мо қавитар бошад, худи мо ҳамон қадар қавӣ мешавем. Чунин ба назар мерасад, ки худи Коинот ба одамони мақсаднок кӯмак мекунад.

Дар зиндагӣ чизи ҷолибтар аз амал кардани орзуҳои худ нест. Касе, ки ба орзуи худ хиёнат карда, онро фаромӯш кардааст, ба бузургтарин ноумедӣ дучор мешавад.

Ғолибон гоҳ-гоҳ таваққуф карда, аз худ мепурсанд: «Оё ба сӯи орзуям меравам ё танҳо бо ҷараён ҳаракат мекунам?» Онҳо медонанд, ки метавонанд ояндаашонро бисозанд ва зиндагӣи шоистаи худро ба вуҷуд оранд. Гузашта ва имрӯза ҳатман ояндаро муайян намекунанд. Ҳатто бо як маҷмӯи ранг ҳар кас расми худашро мекашад. Данте гуфта буд: «Аз шарораи хурд шуълаи бузург ба вуҷуд меояд». вуҷуд меояд".

Ҳаётеро, ки ба шумо маъқул аст, зиндагӣ кунед. Тавре Фрэнк Синатра месуруд, "Аммо ман инро бо роҳи худ кардам". Синатра ҳамон тавре ки месуруд, зиндагӣ ва мурд. Бинобар ин, президенти Иёлоти Муттаҳида дар маросими дафни худ гуфт: "Вай ин корро бо роҳи худ кард".

Мо ҳамеша интихоби худро дорем: ё мувофиқи орзуҳои худ зиндагӣ мекунем ё мо ба дигарон дар амалӣ кардани орзуҳои худ кӯмак мекунем.

Модари Авраам Линколн, ки дар ҳоли марг аст, ба писараш гуфт: "Ба ман ваъда деҳ, ки ту ЧИЗ мешавӣ." Ва ба модараш чунин қасам ёд кард.

Ғолибон медонанд, ки ҳаёт барои дар кундагӣ зиндагӣ кардан хеле кӯтоҳ аст.

Машқҳои амалӣ

Имрӯз меъмори зиндагӣи худ мешавам:

1. Ба худ фурсати оромӣ медиҳам: ором менишинам ё оҳиста сайр мекунам, то ба овози ботиниам гӯш диҳам.

2. Ҳафт соли гузаштаро ба ёд меорам. Чӣ омӯхтам, чӣ кор кардам, чӣ қадар даромад доштам ва бо чанд шахси нав шинос шудам? Чӣ гуна тағйир ёфтам ва чиро аз сар гузарондам? Медонам, ки ҳафт соли оянда ҳам метавонад аз рӯйдодҳои нав бой бошад.

3. Аз худ мепурсам: «Агар интихоб дар дасти ман бошад, чӣ гуна шахс шудан ва чӣ доштан мехоҳам? Орзуҳоям чист? Пас аз ҳафт сол чӣ гуна мешавам?» Ҳамаи андешаҳоямро менависам, то хоҳишҳо ва қобилиятҳоямро беҳтар бишиносам.

4. Мепазирам, ки интихоб аз они ман аст. Метавонам зиндагиямро тағйир диҳам ва онро сазовори худ созам. Ман соҳиби зиндагӣи худ ҳастам ва мехоҳам хушбахтона зиндагӣ кунам.

Қонуни № 12

Дар бораи саломатии худ ғамхорӣ кунед

Тасаввур кунед, ки шумо аспи пойга ба маблағи як миллион доллар доред.

Шумо бо вай чӣ гуна муносибат мекунед? Шумо ба вай чӣ ғизо медиҳед? Оё шумо ба ӯ арақ бо шарбати лимӯ, картопи фаронсавӣ бо майонез ё мусс шоколад барои шириниҳо медиҳед? Оё шумо барои хӯроки нисфирӯзӣ ба ӯ ба ҷои об пиво ва ба ҷои овёс яхмос медиҳед? Оё шумо ӯро маҷбур мекунед, ки мусиқии гӯшношунидро гӯш кунад ва ӯро ба клубҳои шабона барад? Оё шумо ба ӯ чӣ гуна тамокукашӣ ва телевизорро дар дӯкон гузоштанро таълим медиҳед, то хобаш шабона душвортар шавад?

Албатта на. Аммо чаро ин қадар одамон ин корро бо худ мекунанд?

Саломатӣ бештар аз набудани беморӣ аст

Шумо мафҳуми саломатиро чӣ гуна муайян мекардед? Аксарияти одамон танҳо як таърифро фикр мекунанд: «Агар ман бемор набошам, пас ман солим ҳастам». Аммо саломатӣ аз набудани нишонаҳои беморӣ бештар аст. Ин маънои оҳанги баланд, энергия, сифати зиндагӣ ва шодмониро дорад.

Пайваста мустаҳкам кардани саломатии худ на танҳо имконпазир, балки зарур аст. Шумо метавонед некӯаҳволии худро беҳтар гардонед ва хушҳолтар ва нерӯмандтар шавед.

Бисёриҳо дар бораи саломатии худ танҳо вақте ки он ҷо нест, ғамхорӣ мекунанд. Онҳо танҳо вақте ки худро суст ва заиф ҳис мекунанд, чора меандешанд. Аммо дар ин ҷо, чун дар ҳама чиз, принципи асосӣ амал мекунад: агар шумо дар бораи корҳои муҳим сари вақт ғамхорӣ накунед, пас дер ё зуд ба шумо лозим меояд, ки чораҳои таъҷилӣ бинед. Дар робита ба саломатӣ, ин маънои онро дорад, ки зарари аллакай ба бадан расонидашударо бартараф кардан лозим аст.

Шояд шумо дар ҳайрат бошед, ки чаро китоб дар бораи ғолибон ногаҳон боби саломатӣ дорад. Ғолибон медонанд, ки он чӣ кор мекунад ба кори онҳо таъсири калон мерасонад. Дунёро забт кардан душвор аст, агар бемориҳо ба шумо имкон надиҳанд, ки аз бистар бархезед.

Саломатӣ ба он вобаста аст, ки шумо чӣ гуна ҳис мекунед, чӣ гуна ҳавасманд ҳастед, то чӣ андоза шумо ба кор шавқмандед, то чӣ андоза харизматик ва ҷолиб ҳастед.

Дар бораи саломатии худ ғамхорӣ карда, ба он диққат додан лозим аст, ки мо чӣ мехӯрем, чӣ менушем ва чӣ қадар дар ҳаракат мебошем. Шумо танҳо вақте ки саломатии хуб доред, шумо воқеан аз муваффақият лаззат бурда метавонед.

Аз ҳад зиёд канорагирӣ кунед

Ҳоло дар бораи он, ки инсон барои саломатии оптималӣ бояд чӣ кор кунад ё накунад, бисёр суҳбатҳо ва навиштанҳо мавҷуданд. Аммо бояд дар назар дошт, ки ҳар як организм ба олами атроф ба таври худ муносибат мекунад. Он чизе, ки барои як кас кор мекунад, ба каси дигар зарар мерасонад. Аввалан, мо бояд худамонро гӯш кунем. Сониян, бояд донист, ки ҳар гуна ифротӣ зараровар аст. Мо ба тарзи ҳаёти мутавозин ва оқилона ниёз дорем.

Аз ин рӯ, масалан, беҳтар аст, ки як навъ маҳсулотро зиёд нахӯред, балки аз ҳама навъҳои гуногунро кам-кам бихӯред. Шумо набояд муддати тӯлонӣ ба ягон парҳези махсус пайваст шавед. Аксар вақт, мо танҳо пас аз солҳои зиёд дар бораи зараровар будани нақшаи муайяни ғизо маълумот мегирем.

Гап дар бораи он нест, ки ба қадри имкон аз ҳама чиз «бад» канорагирӣ кунем. Шумо танҳо бояд боварӣ ҳосил кунед, ки бадан миқдори кофии ғизои хуб ва пурраро мегирад.

Ҷисм ба мо дар бораи он чизе, ки ба он ниёз дорад, сигналҳои равшан медиҳад. Ҳамин тавр, масалан, баъзан мо хоҳиши идоранашавандаи хӯрдани ягон табақро дорем. Ба ин такя дода шуда, пушаймон нашавед. Ҳар як шахс марҳила ва марҳилаҳои муайяни инкишофро аз сар мегузаронад. Аз ин рӯ, ғизои «хуб» ё «бад» вуҷуд надорад. Танҳо ба бадани худ гӯш диҳед. Ӯ медонад, ки ба ӯ чӣ лозим аст.

Принсипҳое, ки мо аксар вақт фаромӯш мекунем

Зиндагӣ бояд лаззатбахш бошад. Мо аз мамнӯъиятҳо ва маҳдудиятҳои гуногун нафрат дорем. Бо вуҷуди ин, тавсия дода мешавад, ки ба баъзе принсипҳои асосӣ риоя кунед. Ин некӯаҳволиро беҳтар мекунад ва ба шумо имкон медиҳад, ки лаззати ҳаётро равшантар ҳис кунед.

Оҳистатар, хурдтар ва оромтар бихӯред

Ҳамаи мо аз ҳад зиёд мехӯрем. Шумо бояд миқдори хӯроки истеъмолшударо кам кунед. Ин ба онҳое низ дахл дорад, ки вазни зиёдатӣ надоранд. Олимон пайваста исбот мекунанд, ки мо бо се як ҳиссаи он чизе, ки дар як рӯз мехӯрем, ба осонӣ ба даст оварда метавонем. Аз се ду ҳиссаи боқимонда эҳтимоли бештар аз мо энергия мегиранд, зеро мо барои чизе сарф намекунем, зеро барои ҳазм кардани ғизо энергияи зиёд сарф мекунем.

Пас камтар бихӯред, аммо оҳиста. Хӯроки худро хуб хоидан ва аз таъми худ лаззат баред. Ҳамеша ҳангоми нишастан хӯрок хӯред. Ҳангоми хӯрокхӯрӣ, агар имкон бошад, китоб нахонед, мошин накунед. Вақте ки шумо хӯрок мехӯред, ба шумо лозим аст, ки диққати худро ба ғизое, ки мехӯред ва лаззате, ки аз он мегиред, равона кунед.

Хӯрокҳои табиӣ бихӯред

Боварӣ ҳосил кунед, ки то ҳадди имкон дар парҳези шумо (на камтар аз сӣ фоиз) компонентҳои пурраи табиӣ доранд. Бештар меваю сабзавот бихӯред. Бо худ таҷриба кунед ва бифаҳмед, ки кадом хӯрокҳо барои бадани шумо беҳтаранд. Масалан, афшураҳои тару тоза фишурдашударо санҷед.

Ғизои муассисаҳои хӯрокворӣ аксар вақт ҳамчун балласт барои бадан хизмат мекунад. Агар шумо аз он даст кашидан нахоҳед, шумо бояд онро бо маҳсулоти муфид ҷуброн кунед. Шакар, қаҳва, равғанҳои ҳайвонот ва машруботро сӯиистифода накунед. Ҳар рӯз ба миқдори зиёди моддаҳои зараровар ҷаббида кардан аз рӯи хирад нест.

Аммо ба ифротӣ наравед. Ҳамин тавр, бисёре аз «ҳаводорони ҷанговари тарзи ҳаёти солим» худашон хеле солим ба назар намерасанд ва аз хушбахтӣ намедурахшанд.

Бештар бинӯшед

Ин маънои онро надорад, ки машрубот. Масалан, як стакан пиво ба андозаи ду булочка калория дорад. Шумо фикр намекунед, ки пас аз хӯроки шом боз ҳашт булочка бихӯред, ҳамин тавр не? Вақте ки мо мегӯем, ки мо бояд бештар нӯшем, мо оби тозаро дар назар дорем. Ҳар рӯз ба мо ду то се литр моеъ лозим аст. Ин маънои онро надорад, ки қаҳва, кока-кола, нӯшокиҳои спиртӣ, зеро онҳо аз бадан моеъи зиёдтарро аз бадан хориҷ мекунанд. Аз ин рӯ, ба ғайр аз ҳар як пиёла қаҳва боз ду стакан об нӯшидан лозим аст. Беҳтар аст, ки на дар вақти хӯрок, балки дар байни онҳо бинӯшед, зеро моеъ ҳозимаро душвор мекунад.

Бисёр одамон фаромӯш мекунанд, ки бадани худро бо моеъи кофӣ таъмин кунанд. Онҳо метавонанд ташвиқ карда шаванд, ки нӯшокиро одат кунанд. Масалан, ҳангоми бедор шудан, ҳангоми ба машқ рафтан ва аз машқ баргаштан, пеш аз хоб ва ғайра нӯшидани як пиёла обро бояд қоида гардонед. бештар ҳаракат кунед Бадани мо барои ҳаракат тарҳрезӣ шудааст, на барои нишастан дар як ҷо. Он барои тай кардани ҳар рӯз панчоду шаст километр пешбинӣ шудааст. Албатта, пайваста ҳаракат кардан лозим нест. Ин бояд танҳо дар рӯзҳои хӯрокхӯрӣ анҷом дода шавад. Организми мо танҳо ба шарте метавонад ба таври мӯътадил кор кунад, ки мо ҳар рӯз ҳадди аққал чиҳил дақиқа ба машқҳои варзишӣ сарф кунем.

Варзишҳои аэробика ба организм таъсири мусбӣ мерасонанд.

Дар баробари ин, фаъолияти умумӣ, кори узвҳои дохилӣ, мубодилаи моддаҳо беҳтар мешавад, иммунитет баланд мешавад ва одам худро хеле шодмон ҳис мекунад. Он рӯҳия ва ҳаётро беҳтар мекунад.

Бисёр одамон даъво доранд, ки онҳо барои машқ кардан вақт надоранд, аммо ин ба мисли кӯшиши боздоштани дастҳои соат барои худ каме вақт додан боварибахш аст. Агар шумо мунтазам машқ кунед, ба шумо диққат додан осонтар мешавад корҳо ва шумо камтар бемор мешавед. Ба туфайли ин шумо вақт ба даст меоред ва ҳаётатон пур мешавад.

Мунтазам истироҳат кунед

Ҳамаи мо бояд дам ба дам дам гирем. Дар кор зуд-зуд танаффус гиред. Ҳар дафъае, ки шумо худро хаста ҳис мекунед, машқи медитатсия кунед ё танҳо даҳ дақиқа истироҳат кунед. Дар кӯча чанд дақиқа қадам занед. Мусиқии ором гӯш кунед.

Чашмони худро пӯшед ва дар бораи чизе фикр накунед. Агар ин кор накунад, манзараи зебо ва оромро тасаввур кунед, ба монанди ҷангал ё соҳили баҳр.

Бисёриҳо мегӯянд, ки онҳо барои пардохти ин ҳама вақт надоранд.

Дар асл, мо наметавонем аз истироҳат даст кашем. Касе, ки дар кор таваққуф мекунад ва дуруст истироҳат карданро медонад, бо самараи бештар кор мекунад.

Стратегияи дарозмуддат

Фарқи асосии байни ҳаваскорон ва мутахассисон дарки стратегияи дарозмуддат аст. Мутахассисон ҳадафи дарозмуддати ҳаёт ва саломатии худро ба манфиати муваффақияти кӯтоҳмуддат таслим намекунанд. Агар шумо дар як ҳафта наваду панҷ соат кор кунед, пас дар ояндаи наздик метавонад дар кори шумо натиҷаҳои мусбӣ оварад, аммо дар оянда ин танҳо беморӣ меорад. Бо ёрии вояи зиёди қаҳва, шумо метавонед як муддат қувваи худро нигоҳ доред. Аммо бо ин кор шумо организмро аз боқимондаҳое, ки ба он сахт ниёз доранд, маҳрум мекунед. Агар шумо ба кор бо зукоми табобатнашуда равед, он метавонад ба ягон лоиҳаи ҷорӣ фоида орад, аммо дар дарозмуддат ин беақл аст.

Аз ҳисоби стратегияи муваққатӣ ва кӯтоҳмуддат проблемахои дарозмуддатро хал кардан мумкин нест.

Ғолибон дар бораи саломатии худ ғамхорӣ карда, барои иҷрои супориши навбатӣ қувваи зарурӣ доранд. Барои велосипедрони касбӣ ҳар як килограмм вазни зиёдатӣ маънои изофӣ дорад дақиқа боло. Ғолиб медонад, ки муносибати беэҳтиётона ба саломатии худ маънои аз даст додани самаранокии ӯро дорад.

Машқҳои амалӣ

Аз имрӯз дар бораи саломатии худ ғамхорӣ мекунам:

1. Бошуурона, камтар ва оҳистатар мехӯрам. Ба ғизоям диққат медиҳам ва онро хуб мехоям. Меваю сабзавоти бештар мехӯрам ва барои хӯроки сабуки байни хӯрокҳо чормағзу мева интихоб мекунам.

2. Имрӯз чанд пиёла об менӯшам. Пеш аз хӯрок об нӯшиданро барои пешгирии пурхӯрӣ истифода мебарам.

3. Камаш сию панҷ дақиқа машқи ҷисмонӣ мекунам. Агар давиданро интихоб кунам, худро аз ҳад зиёд хаста намекунам; ҳангоми хастагӣ ба роҳгардӣ мегузарам. Ба касе чизе исбот карданӣ нестам. Муҳим он аст, ки давидан бароям хушоянд бошад.

4. Ҳар навад дақиқа аз кор танаффус мегирам, панҷ дақиқа ба ҳавои тоза мебароям ва каме ҳаракат мекунам. Ин неруямро барқарор карда, ба тамаркузам кӯмак мекунад.

5. Барои муоинаи пурра бо духтури хуб вақт таъин мекунам.