Қонуни № 13

Аз танқид натарсед

Андреас ба спектакли лектори машҳур омад. Сухан ба ӯ чунон таассурот бахшид, ки ӯ ҳатто тасмим гирифт, ки дар зиндагӣ чизеро тағйир диҳад.

Аммо баъд аз лекция Андреас як мушоҳидаи шавқовар кард. На ҳамаи шунавандагон як хел баҳои баланд доданд. Баъзеҳо лекторро масхара карда, кори ӯро танқид карданд.

Гурӯҳи дигари шунавандагон чунин мешуморанд, ки лекция хеле миёна буд — на хуб ва на бад. Бо вуҷуди ин, аксарият онро ҳамон тавре ки Андреас қабул карданд. Онҳо шоду мамнун буданд, ки фикру мулоҳизаҳои шунидаашонро фавран дар амал татбиқ намоянд.

Андреас ба назди лектор омада пурсид, ки чаро шунавандагон ба як калима ин қадар гуногун муносибат мекунанд? Ӯ ҷавоб дод: — Ҳар як лектор бо ин се гурӯҳи одамон дучор меояд. Фоиз метавонад тағйир ёбад, аммо дар ҳар як шунаванда одамоне ҳастанд, ки интиқод мекунанд, бетараф ҳастанд ва сухангӯро дастгирӣ мекунанд. Дар аввал кӯшиш мекардам, ки ҳамаи шунавандагон суханони маро дастгирӣ кунанд, вале маълум шуд, ки ин имконнопазир аст. Баъзе одамон рисолати худро дар зиндагӣ қарор медиҳанд, ки дар ҳама чиз интиқод ва манфӣ бошанд. Илова бар ин, дарки андешаҳои нав кушодагии муайяни фикрҳо ва ҳатто ҷасоратро талаб мекунад ва ин ба ҳама дода намешавад. Ва ман тасмим гирифтам, ки мо бояд бо ҳузури ин се гурӯҳ таҳаммул кунем. Дар баробари ин, ман таваҷҷуҳи худро танҳо ба он қисми шунавандагон равона мекунам, ки суханони маро мусбат қабул мекунанд.

Се гурӯҳ

Ҳар як ғолиб бояд бо танқид дуруст мубориза барад. Ӯ медонад, ки дар байни одамони гирду атроф шумо ҳамеша метавонед се гурӯҳро ҷудо кунед:

• гурӯҳи якум ба ӯ аз нуқтаи назари танқидӣ муносибат мекунад;

• гурӯҳи дуюм муносибати худро муайян карда наметавонанд ва бинобар ин ҳеҷ кор намекунад;

• гурӯҳи сеюм ӯ ва лоиҳа ё идеяи ӯро дарк мекунад мусбат.

Ин се гурӯҳ ҳамеша бо шумо вомехӯранд - новобаста аз он, ки маҳсулот, хидматҳо, ширкат ё шахси шумо чӣ гуна аст. Ин танҳо он гуна аст, ки шахс офарида шудааст.

Се марҳила

Ҳар як идея ё лоиҳа, новобаста аз мундариҷа ва сифат, дар ҷараёни таҳияи худ се марҳиларо аз сар мегузаронад: Марҳилаи аввал: масхара ва тамасхур. Шуморо ҷиддӣ намегиранд ва андешаҳои шуморо ханда мекунанд.

Марҳилаи дуюм: танқид. Тамасхур бас шуд, зеро муваффақиятҳои аввалин пайдо шуда буданд. Ҳоло ба ҷои ханда танқид мешавад. Ин марҳиларо метавон ҳамчун пешрафт арзёбӣ кард, зеро танқид ҳанӯз бояд ба даст оварда шавад.

Марҳилаи сеюм: эътироф. Агар шумо худдорӣ нишон дода, ба фикри худ содиқ мондед, танқид низ қатъ мешавад. Эътироф ҷои худро мегирад.

Ҳарчанд мунаккидон дур нашуда бошанд ҳам, чун дар ақаллият монданд, хомӯшанд.

Хушбахтона, дар ҳар яке аз ин марҳилаҳо, се гурӯҳи одамонро, ки аллакай тавсиф шудаанд, фарқ кардан мумкин аст. Бо ин роҳ на ҳама тамасхур ва танқид мекунанд.

Дуруст аст, ки дар байни онҳо одамоне ҳастанд, ки шумо ба дастгирии онҳо умед бастаед. Аммо дар баробари ин, дар ҳар як мархалаи он шахсоне пайдо мешаванд, ки ба меҳнати шумо баҳои баланд медиҳанд.

Бо танқид чӣ гуна бояд муносибат кард

Шояд се гурӯҳ ва се марҳилаи дар боло тавсифшуда ягон истисноро намедонанд. Ягона савол ин аст, ки чӣ гуна бо онҳо муносибат кардан мумкин аст. Аксар вақт ду ифрот вуҷуд доранд. Мо зуд-зуд бо одамоне вомехӯрем, ки аз ҳар як танқид комилан дар канор мондаанд. Бо ин кор онҳо худро аз имконияти худтанқидкунӣ ба кори худ нигоҳ карда, чизе омӯхтан маҳрум мекунанд. Аммо одамоне ҳастанд, ки ҳар як танқидро чунон ба дилашон наздик қабул мекунанд, ки дарҳол ба дурустии рафторашон шубҳа пайдо мекунанд. Аксар вақт ин гуна одамон кӯшиш мекунанд, ки ҳамаро шод кунанд. Дар натиҷа, онҳо садоқати худро ба худ ва ғояҳои худ гум мекунанд.

Санъат аз дарёфти миёнаи тилло иборат аст. Аз як тараф, набояд аз танқиди асоснок чашм пушид. Мо бояд ошкоро хатоҳои худро эътироф кунем. Аз тарафи дигар, набояд фаромӯш кард, ки хатоҳо ҳамеша рӯй медиҳанд ва бинобар ин танқид ногузир аст.

Ҳамин тариқ, танқид бояд ҳамчун воситаи рушд ва омӯзиши худ истифода шавад, аммо на он қадар фоҷиавӣ қабул карда шавад, ки аз ниятҳои худ комилан даст кашад.

Байни ин ду ифрот сарҳади дақиқ вуҷуд надорад, бинобар ин ҳамеша бояд таҳлил кард, ки интиқод то чӣ андоза созанда ва асоснок аст.

Агар шумо дар ин масъала ба як қарори дақиқ омада натавонед, озод бошед, ки танқидро канорагирӣ кунед. Дар ҳар сурат, шумо муваффақ хоҳед шуд муваффақият, агар шумо як миқдори муайяни "якравӣ" нишон диҳед.

Ғолибон қобилияти нодида гирифтани танқиди харобиоварро инкишоф доданд. Онҳо мефаҳманд, ки бо як мунаққиди оддӣ рӯбарӯ ҳастанд ва ин бештар мушкили ӯ аст, на мушкилоти онҳо. Ба ҳамин монанд, онҳо медонанд, ки ҳамеша фоизи муайяни одамоне ҳастанд, ки масхара мекунанд, механданд ва танқид мекунанд. Шумо наметавонед ҳамаи одамонро дар ин ҷаҳон писанд кунед.

Муносибати худро нисбат ба он танҳо худи мо муайян карда метавонем танқид Тағйир додани табиати инсон дар ихтиёри мо нест. Ва ин хуб аст, зеро ҳар кас ҳақ дорад ирода ва фикрашро баён кунад. Аммо мо ҳақ дорем тасмим бигирем, ки изҳороти дигарон то чӣ андоза метавонад ба амалҳои мо таъсир расонад. Ҳамеша одамоне хоҳанд буд, ки ин корро намекунанд монанди амалиёти мо. Ҳеҷ чиз нодуруст нест. Ба шумо лозим нест, ки мисли онҳо фикр кунед.

.. Ҳикмати Китоби Муқаддас мегӯяд: тарк кардани хона, «Губори пои худро афшонед». Пеш аз даромадан ба хона пок кардани пойҳо мантиқтар мебуд. Аммо дар ин ҷо сухан дар бораи чизи тамоман дигар меравад. Ба он чизе, ки дар ин хона ба ту гуфтаанд, хоҳ таъриф бошад, хоҳ маломат, аз ҳад зиёд аҳамият надиҳад. Тибқи қонуни эҳтимолият ҳамеша одамоне хоҳанд буд, ки шуморо бо шавқ дастгирӣ мекунанд.

Аммо дигарон ҳастанд, ки идеяҳои шуморо қабул намекунанд. Ва аксар вақт онҳо сабабҳои сарзаниши худро хеле фасеҳ шарҳ медиҳанд. Баъзе баҳсҳои онҳо мисли донаҳои қум дар пойафзоли шумо халалдор мешаванд. Дар аввал як-ду дона реги он қадар ташвишовар нест, аммо пас аз чанд километр онҳо пойҳои шуморо чунон молида метавонанд, ки ҳаракат кардан ғайриимкон мешавад.

Ғолибон имкон доранд, ки танқиди беасосро мисли қум аз пои худ биларзонанд.

Мо бояд бо се гурӯҳ муросо кунем

Чаро дар боло се гурӯҳи одамон номбар шудаанд? Чаро баъзе одамон ҳама чизро танқид кардан мехоҳанд? Ин як асрор аст ва достони қурбоққа ва каждум барои каме равшан кардани он кӯмак мекунад.

Боре ба лаби дарё каждум омад. Азбаски шиноварӣ надошт, аз қурбоққа хоҳиш кард, ки ӯро ба тарафи дигар барад. Қурбоққа дарҳол рад кард: «Ман то ҳол ақлро гум накардаам. Мо барои шино кардан ба миёна вақт намеёбем дарёҳо, чӣ тавр шумо маро неш мекунед ва ман мемирам.

• Хайр, бо майнаи қурбоққатон худатон фикр кунед: агар ман Агар неш кунаму ту ғарқ шавам, бо ту мемирам.

Ин баҳс ба назари қурбоққа боварибахш менамуд ва ӯ иҷозат дод, ки каждум ба пушт барояд. Ҳамин ки ба мобайни дарё расиданд, каждум неши заҳролудро ба пушти курбока андохт.

Қурбоққа мурдан шуда пурсид:

— Чаро ин корро кардӣ? Зеро ҳоло ҳардуи мо ғарқ мешавем.

Чунки ман каждум ҳастам.

Дар ҷаҳон одамоне ҳастанд, ки бешубҳа мехоҳанд шуморо бо чизе озор кунанд. Баъзеҳо аз рӯи ҳасад, дигарон аз нохушии худ ин корро мекунанд. Албатта, руирост намегуянд: «Ман ба ин одам ҳасад дорам ва бинобар ин туҳмат мекунам». Одамони ҳасуд сухани худро дар шакли танқиди ҷиддӣ мепӯшонанд.

Дигарон кори зиндагӣи худ медонанд, ки ба ҳама чиз манфӣ муносибат кунанд. Шумо набояд ба онҳо диққат диҳед. Онҳо танҳо мехоҳанд, ки ҳама чизро сиёҳ кунанд. Шояд шумо аз худ пурсидед, ки чаро баъзе одамон ҳама вақт дурӯғ мегӯянд. Ҷавоб хеле оддӣ аст: зеро онҳо дурӯғгӯянд. Дузд дуздӣ мекунад ва дурӯғгӯ дурӯғ мегӯяд. Нигилист ҳама чизро рад мекунад, аммо масхаракунанда ба ҳама чиз механдад.

Танҳо як роҳи пешгирӣ аз танқид вуҷуд дорад - ҳеҷ коре накунед. Ва ин восита кӯмак мекунад. Аммо, мо набояд ба мунаққидоне, ки бо вайрон кардани зиндагӣи дигарон кӯшиш мекунанд, тирагии зиндагӣи худро равшан кунанд.

Танҳо шумо метавонед қарор диҳед, ки то чӣ андоза одилона танқид Ва агар ин тавр бошад, пас ҳеҷ як танқид ғолибро ба хашм намеорад.

Вай инро медонадна танқид ва на тамасхур худ аз худ тахкиркунанда нест. Танҳо муносибати худи мо ба онҳо муҳим аст. Агар касе шуморо ба раҳбари махфии артиши мардони сабз аз Миррих айбдор кунад, ин танҳо шуморо табассум мекунад. Мо чунин мешуморем, ки танқид танҳо ба шумо зарба мезанад, агар шумо ба мавқеи худ боварӣ надошта бошед.

Танқид ва инкор ба насиби ҳар як шахс меафтад, аммо ҳама ба онҳо бо тарзҳои гуногун вокуниш нишон медиҳанд. Ин аз он вобаста аст, ки онҳо ба тиҷорати худ, ширкат ва одамоне, ки бо онҳо кор мекунанд, чӣ гуна муносибат мекунанд. Аммо омили асосӣ ин муносибат ба худ аст. Танқиди ноодилона ба мо зарар намерасонад. худро озор диҳед мо танҳо худамон метавонем.

Муҳим он нестчӣмегӯед ва мекунед, ваЧӣ хелшумо инро мегӯед ва мекунед. Ҳама одамон як дараҷа омодагии худро ба коре нишон медиҳанд. Аммо майлу хоҳиш худ аз худ чизеро ҳал намекунад. Агар шумо дар кори худ кофӣ набошед, пас шавед ба танқид аз ҳад зиёд дучор мешавад. Ҳар як нокомӣ метавонад шуморо нороҳат кунад.

Ғолибон як хислати хос доранд. Шавқу рағбати онҳо ба тиҷорати шахсии худ бениҳоят бузург аст. Онҳо бештар ба омӯхтан, меҳнатдӯстӣ, ғайратмандӣ майл доранд. Ғолибон омодаанд, ки барои расидан ба ҳадаф ҳар кори аз дасташ меомадаро кунанд. Чунин муносибат ба коратон имкон намедиҳад, ки дар сурати нокомӣ рӯҳафтода шавед.

Чунин ҳиссиётро дар худ инкишоф додан мумкин аст. Чӣ қадаре ки мо барои расидан ба ҳадаф бештар сабабҳо дошта бошем, ин ҳиссиёт ҳамон қадар қавитар мешавад. Ва дар ин маврид дигар нақши хосеро намебозад, ки дигарон чӣ мегӯянд. Ҳадаф аз андешаи бегонагон муҳимтар аст.

Мо қарор медиҳем, ки ба чӣ таваҷҷуҳ кунем

Дарки инсон интихобӣ аст. Калиди ҳаёти хушбахтона ва муваффақ ин аст, ки ба як гурӯҳи одамоне, ки шумо ва идеяҳои шуморо қабул мекунанд, таваҷҷуҳ кунед. Хотираҳои мусбии худро пайгирӣ кунед. Пешрафти худро нависед, то шумо онро дарозтар дар хотир дошта бошед.

Мефаҳмед, ки одам ҳар қадар камбудиҳои худро ба хотир оварад, муваффақиятҳои вай ҳамон қадар зиёд мешавад. Суҳбатҳои зиёнкорон дар атрофи офатҳо, мағлубиятҳое, ки онҳо аз сар гузаронидаанд ва вазъиятҳои хиҷолатоваре доранд. Ғолибон дар бораи он чизе, ки дар вақтҳои охир беҳтарин кардаанд, нақл мекунанд.

Баъзеҳо бартарӣ медиҳанд, ки ба фикрҳои манфӣ ва нокомиҳо тамаркуз кунанд, дар ҳоле ки ғолибон одатан ба муваффақият тамаркуз мекунанд. Танқид баъзеҳоро ноором мекунад, дигарон бошанд, танқидро аз худ дур мекунанд, гӯё аз сандал рег меҷунбонанд. Ва суол ин нест, ки кадоме аз онҳо ҳақ асту кӣ нодуруст, балки кадоме аз онҳо худро беҳтар ҳис мекунад. Агар шумо намояндагони ҳар яке аз ин гурӯҳҳоро ба қадри кофӣ мушоҳида кунед, ҷавоб комилан равшан хоҳад буд.

Машқҳои амалӣ

Имрӯз муносибати дуруст ба танқидро дар худ ташаккул медиҳам:

1. Ҳамаи муваффақиятҳоямро хаттӣ сабт мекунам. На танҳо натиҷаро, балки сабаби ба даст омадани онро низ месанҷам.

2. Танқидро мисли гард аз худ меафшонам. Медонам, ки баъзе одамон ҳар кори маро рад мекунанд ва инро ҳамлаи шахсӣ намешуморам.

3. Азбаски дигаронро тағйир дода наметавонам, ба чизҳои зери назорати худ — сифати кор ва муносибатам ба он — диққат медиҳам.

4. Бо одамоне суҳбат мекунам, ки аз таҷриба ва дастовардҳои мусбаташон мегӯянд. Аз суҳбатҳои пайваста манфӣ дур мешавам ва худам ҳам ба ҷиҳатҳои мусбат диққат медиҳам. Медонам, ки тамаркуз ба манфӣ ба алафҳои бегона нуриҳо доданро мемонад.

Қонуни № 14

Бо саду даҳ фоизи тавонатон кор кунед

Боре журналист ба чемпиони вазнбардори Булгория чунин савол дод: «Агар дар вақти машқ штангаро даҳ маротиба тела додан лозим бошад, барои шумо кадом роҳ муҳимтар аст?».

Чемпион «ёздахум» ҷавоб дод.

---

Барои як саду даҳ фоиз кор кардан, шумо бояд фаҳмед, ки ҳатто натиҷаи беҳтарини шумо ҳанӯз кофӣ нест.

Агар шумо ҳоло китобро як сӯ гузоред ва кӯшиш кунед, ки худро аз фарш дур кунед, чанд маротиба муваффақ хоҳед шуд?

Агар шумо ҳама чизро диҳед, пас ин натиҷаи беҳтарини шумо хоҳад буд. Фарз мекунем, ки шумо солҳо боз машқ накардаед. Дар ин ҳолат, натиҷа эҳтимолан хеле баланд нахоҳад буд. Аммо агар шумо ҳар рӯз панҷ дақиқа машқ кунед, дар се моҳ чӣ ба даст оварда метавонед?

Агар шумо қаблан омӯзонида нашуда бошед, пас пешрафт бешубҳа хеле назаррас хоҳад буд. Вале ба ҳар ҳол мо метавонем аз ҳозир ба натиҷаҳои беҳтар ноил гардем. Инро дар бораи ҳар як соҳаи ҳаёт гуфтан мумкин аст, зеро қариб дар ҳама соҳаҳо мо барои такмилдиҳӣ имкониятҳои калон дорем.

Даҳ фоизи кӯшиши иловагӣ натиҷаро чанд баробар зиёд мекунад

Тасаввур кунед, ки дар давоми се моҳ шумо ҳар рӯз се машқи панҷдақиқаӣ мекунед. Ҳар дафъае, ки шумо ҳама беҳтаринҳоро медиҳед (сад фоиз). Ва ҳангоме ки шумо дигар ҳатто як маротиба аз фарш боло карда наметавонед, боз як кӯшиш кунед (саду даҳ фоиз). Шумо ҳар дафъа ин корро карда наметавонед. Баъзан кӯшиш танҳо нисфи муваффақ хоҳад буд. Аммо ҳар як варзишгар медонад: Имконияти афзоиши самарабахш дар кӯшиши "иловагӣ" аст, вақте ки ҳеҷ гуна қувват боқӣ намондааст..

Агар шумо дар давоми се моҳ ҳамин тавр машқ кунед, дар охир чанд маротиба шумо метавонед машқи такя ба дастҳо (отжимание) кунед?

Одамоне ҳастанд, ки тайёранд саду даҳ фоиз диҳанд. Инҳо касоне ҳастанд, ки мехоҳанд дар ҳама соҳа аввалин бошанд. Ва мукофот дер нест. Даҳ фоизи кӯшиши иловагӣ фарқияти байни муваффақият ва миёнаравӣ аст. Байни сарват ва музди зиндагӣ.

Ҳамин тариқ, мукофот барои даҳ фоизи иловагӣ назар ба он ки дар аввал фикр мекард, хеле зиёдтар аст. Агар шумо ба таври илова даҳ фоизи кӯшишро сарф кунед, пас натиҷа метавонад сад фоиз зиёд шавад. Ё шояд ҳазор ё сад ҳазор фоиз.

Барои фаҳмидани он ки шумо дар ҳақиқат чӣ арзиш доред, шумо бояд ба ин саду даҳ дарсад омода бошед. Омодагии доимӣ барои иҷрои бештар аз интизори шумо бояд одати шумо шавад.

Миллиардер Ҷон Темплтон, яке аз брокерҳои муваффақи ҳама давру замон, хеле кам мусоҳиба медод, зеро вақти худро аз ҳад зиёд қадр мекард. Вай инчунин аз аксбардорӣ худдорӣ кард, аммо ӯ барои яке аз маҷаллаҳои машҳур истисно кард ва барои тирандозӣ сӣ дақиқа ҷудо кард. Аммо ин тартиб қариб ҳафт соат кашол ёфт. Вақте аз ӯ пурсиданд, ки чаро ӯ аксбардорро манъ накардааст, Темплтон гуфт: “Ман аслан намехостам, ки барои тирандозӣ ин қадар вақти зиёд сарф кунам. Аммо ин бача саду даҳ фоиз кор кард. Вай ба кораш чунон дилбастагӣ дошт ва ба он чунон дилбастагӣ дошт, ки ман ба ӯ дахолат кардан намехостам.

Чаро ҳама саду даҳ фоиз кор намекунанд?

Чаро баъзеҳо танҳо панчоху ҳаштод фоизи қобилиятҳои худро медиханду дигарон саду даҳ фоиз? Ҷавоб ба таври ҳайратангез оддӣ аст: мо он чизеро мекунем, ки ба мо лаззат мебахшад. Одамоне ҳастанд, ки саду даҳ фоиз аз кор лаззат мебаранд. Аммо на ҳама бо ин қобилиятҳо таваллуд мешаванд. Мо майл дорем, ки роҳи камтарин муқовиматро пеш гирем. Аммо агар ҳатто панҷоҳ дарсад кофӣ бошад, пас чаро худро ба ҳадди худ тела дода, саду даҳ дод?

Ҷавоб чунин аст: дар ин сурат мо худро бештар эҳтиром мекунем ва медонем, ки воқеан ба чӣ қодирем. Танҳо дар он сурат мо метавонем аз зиндагӣ пурра лаззат барем. Фақат саду даҳ фоиз ба мо камолоти ҳақиқӣ медиҳад.

Одамоне, ки инро мефаҳманд, аз кор саду даҳ фоиз лаззат таҷриба кардан мебаранд. Вақте ки онҳо ба вазъияти душвор дучор мешаванд, ба онҳо шиори «Агар натавонам, пас бояд» ёрӣ мерасонад. Чунин одамон агар ба ҳадафҳои худ нарасанд, дарди тоқатфарсоро аз сар мегузаронанд. Агар планхои худро иҷро накунанд, худро хор мекунанд. Онҳо омодаанд бори иловагии вазнинро ба дӯш гиранд ва ин ба онҳо лаззат мебахшад.

Арнольд Шварцнеггер гуфт:“Дард эҳсоси хуб аст. Қобилияти кор кардан дар канори дард чемпионро аз чемпион фарқ мекунад. Ман дардро дӯст медорам, ки маро қаҳрамон мекунад.".

Камбудиҳои стратегияи "сад фоиз"

Баъзеҳо мегӯянд: «Аз сад фоиз зиёд дода наметавонам. Ин танҳо имконнопазир аст." Ба чунин одамон савол додан мумкин аст: «Шумо аз куҷо медонед, ки он дар ҳақиқат чӣ қадар аст - сад фоиз?» Олимон дар ҳама давру замон изҳор доштанд, ки потенсиали мо назар ба он ки шумо гумон мекунед, хеле бузургтар аст. Он чизе, ки мо сад дарсад мешуморем, метавонад танҳо ҳафтод фоиз ё камтар бошад. Мо ба бештар қодирем.

Агар мо хоҳем, ки «танҳо» сад фоиз диҳем, пас худамон ба таври сунъӣ сатҳи имкониятҳои худро паст мекунем. 100% стратегия одамон барои танбалӣ баҳонаҳои хеле қулай пайдо мекунанд. Онҳо мегӯянд, ки онҳо дигар ин корро карда наметавонанд.

Чунин одамон ба воя намерасанд, зеро онҳо сатҳи нодида гирифташударо ҳамчун лимити болоии қобилиятҳои худ медонанд.

Касе, ки танҳо ба стратегияи «сад фоиз» такя мекунад, ҳаштод фоизи натиҷаро ҳам кофӣ мешуморад. Ӯ фаъолияти «бехатар»-ро интихоб карда, аз доирае, ки берун аз он дарду хастагӣ эҳсос мешавад, намебарояд. Дар натиҷа бо ҳадди ақал қаноат карда, ҳатто ба ҳаштод фоиз ҳам кам мерасад.

Ғолибон бо дастоварди ҳозираашон маҳдуд намешаванд. Онҳое, ки бо саду даҳ фоизи тавон кор мекунанд, ҳадду марзи худсохтаро намепазиранд. эътироф намекунанд.

Онҳо ҳамеша аз худ бештар интизоранд. Ғолибон ба қобилиятҳои худ бовар мекунанд ва худро на аз рӯи чӣ будани онҳо, балки аз рӯи он ки чӣ шудан мехоҳанд, баҳо медиҳанд.

Онҳо медонанд, ки сад дарсад кофӣ нест, зеро дар ин ҳолат инсон танҳо дар доираи ҳудуди барои худ гузоштааш вуҷуд дорад ва барои рушд ҷой надорад. Саду даҳ фоиз ба шумо имкон медиҳад, ки натиҷаи беҳтаринеро нишон диҳед, ки онҳо қодиранд.

Агар ман дуруст ба тиҷорат машғул шавам, пас...

Баҳонае кӯҳна ва бемаънист: «Агар дуруст ба кор сар кунам, пас...» Ҳар касе, ки ин гапро гӯяд, танҳо худдорӣ аст. Дар асл, вай ба саду даҳ фоиз қодир нест. Азбаски ин стратегия як тарзи ҳаёт аст, он одат аст, на амали якдафъаина. Ин як навъ фалсафа аст.

Ин як шакли мавҷудият аст, на сохтакориҳои назариявӣ.

Шахсеро, ки аз рӯи принципи саду даҳ фоиз зиндагӣ мекунад, дар вохӯрии аввал мешиносед. Шумо фавран эҳсос хоҳед кард, ки шумо дар ширкати ғолиб ҳастед. Тамоми корҳои бузург дар ин ҷаҳон аз дасти чунин одамон анҷом дода мешавад.

Касе, ки барояш саду даҳ фоиз зиёд аст, имкони муваффақиятро аз даст медиҳад. Ва алтернатива ба муваффақият вуҷуд надорад.

Муваффақият яке аз панҷ самти муҳимтарини ҳаёти мост. Инчунин дигар соҳаҳо - саломатӣ, муносибатҳо, молия ва эҳсосот, - Ҳеҷ чиз иваз карда наметавонад. Мукофот барои муваффақият калон аст, аммо барои ин даҳ фоизи иловагӣ талаб карда мешавад. Қоидаи саду даҳ фоизро метавон ба ҳар як соҳаи фаъолияти шумо татбиқ кард, ки дар он сурат ҳаёти шумо шоҳасар мегардад.

Машқҳои амалӣ

Имрӯз бо саду даҳ фоизи тавонам кор карданро машқ мекунам:

1. Камаш дар як соҳа аз ҳадди маъмулӣ бештар кӯшиш мекунам.

2. Маҳдудиятҳои худсохтаро намепазирам. Он чизе, ки «сад фоиз» мешуморам, мумкин аст танҳо тасаввури нодурустам дар бораи имкониятҳоям бошад. Тамоми кӯшишамро ба харҷ медиҳам ва аз кори душвор намегурезам.

3. Азбаски тасаввурам дар бораи худ метавонад ба воқеият мувофиқ набошад, онро бо симои шахсе иваз мекунам, ки шудан мехоҳам. Ин симоро менависам, тасаввур мекунам, ки аллакай чунин ҳастам, ва мувофиқи он амал менамоям.

4. Касе, ки бо тамоми тавон кор мекунад, ба танаффуси бештар ҳам ниёз дорад. Аз ин рӯ, дар баробари кори ҷиддӣ барои истироҳат низ вақт пешбинӣ мекунам.