Найсон охирин бор, бомдоди ҳафтаи гузашта ҷасади беҷони модарашро дар рўйи тахти хоби ҳамин утоқ пайдо кард, аммо ҳоло аз остонаи дар ба атроф чашм медўхту тавре ба назараш менамуд, ки гўё ин маконро бори аввал медид. Нигоҳаш ҳарисона аз як ашё ба ашёи дигар мелағзид ва пардаро аз рўйи як тасвири ноошно боз мекард.
Рўйи девори муқобили тахти хоб акси бузурги модараш бо духтараке овезон буд, Найсон ин аксро бори аввал медид. Бо чашмони рез ба он тасвир хира шуд, ба симои даврони кўдакии ў шабоҳат дошт, аммо акси ў набуд, на ба хоҳаронаш монандӣ дошт, на ба додараш. Духтарак сар ба синаи Моҳистон гузошта буд ва бо ифтихор лабханд мезад, чашмонаш аз хушбахтӣ медурахшиданд.
Он чашмҳо бо Моҳистон бегона набуданд, нусхае буд шабеҳи асл. Найсон дигар шак надошт, рў ба рўйи худ Санамро медид.

Танҳо як акс набуд, утоқ пур аз Санам буд!
Агар ў ин тасвирҳоро дирўз медид, шояд тааҷҷуб мекард, ки ин ҳама ишқу алоқамандӣ ба як духтари «беҷогарди носипос» ва табдили ин утоқ ба як парастишгоҳ чӣ маънӣ дорад? Аммо на имрўз. Имрўз Диловар охирин тасвирро дар «ҷўрчин» гузошт ва чистонеро, ки Найсон солҳо боз ба он посух меҷуст, ҳал кард. Дигар ҷое барои тардид вуҷуд надошт, модараш дар ростои марги ногузир, аз як гузаштаи тарснок ба ин хона ва ин аксҳо паноҳ мебурд, ба думболи таъйид мегашт, то ба худ бигўяд: «ман чандон одами баде набудам». Ё мехост бигўяд: «бадиҳоро мешавад бо хубиҳои гузашта ҷуброн кард».
Ончи Найсон дар ин хона медид, мисли муҳри таъйид буд.