Аммо ба маҳзи аз дар берун шудани Асал бо ҳамон душворӣ, ки аз ҷой баланд шуда буд, рў ба девор дароз кашид ва дасти гаҷдорашро рўйи камараш гузошт. Сайъ кард кўрпаро бо дасти сиҳаташ боло бикашад, аммо натавонист, танаш ингор ғалбер шуда буд ва бо ҳар ҷумбиш нолаи ҳазин сар медод. Болпўшро бо эҳтиёт то шонаҳояш бардоштам. Бо садои нимшунаво гуфт:
– Худо ҳифзат кунад духтарҷон.
Ҳушу ёди ман ин дам ба гармоба банд буд, ду ҳафта боз тан ба об назада будам ва дилам аз бўйи худам беҳузур мешуд. Ҳаммомро Асал ба ман нишон дод, дар охири роҳрав қарор дошт. Духтур гармобаро бароям иҷоза дод, аммо ман ба ҷуз ҳамин либоси олуда ба дору ва доғи хун, бо худ чизе надоштам. Тасмим гирифтам баъди душ либосҳоямро бишуям ва то хушк шудани пероҳанам рўпўшро даври танам бипечам. Дар ин андеша будам, ки як зани лоғари қоматбаланд бидуни дар задан ба ҳуҷро ворид шуд. Дар як чорчархаи кўчак субҳона ва бароям як даста либос оварда буд, шабеҳи либосҳои бемористон обшўставу камранг, аммо тамиз. Субҳонаи Нигорро аз ароба берун меоварду чашм аз ман барнамедошт, билофосила фикри бад кардам, ки шояд дар мавриди ман чизе шунида бошад. Аз ин эҳтимол, ки пизишк ё парастор асрори маризонро бо кормандони дигар дар миён мегузоранд, нороҳат шудам.
Пешкор як зани миёнсолу кунҷков ба назар мерасид, сурати борик, чашмони фурўрафта, бинии нўктез ва қомати монанди санавбар росту баланд дошт. Шабеҳи мардуми навоҳии атрофи пойтахт сарбандаку шоли сафед мепўшид, домани пероҳани дарозаш қариб ба замин мерасид ва хилъати обии паноҳгоҳ дар танаш мисли рўпўши кўтоҳ зоҳир мешуд.