Сару танамро ба навъе шустам ва аз сармо ба зери кўрпа паноҳ бурдам. Нафаси сардам тадриҷан гарм шуд ва ларзаи баданамро фурў нишонд.
Сармои нофорам камтарин мушкили ман буд, маро масъалаи сарпаноҳ нигарон мекард, чун муҳлати буду бошам инҷо аввалу охир дошт, инро возеҳ бароям шарҳ доданд, ҷойро бояд барои ниёзманди баъдӣ холӣ кунам.
Пас куҷо биравам? Ягона гузина модарам буд, як гузинаи заифу ғайри мумкин! Ин ҳама сол аз ман суроғе нагирифт, шояд фаромўш карда бошад, ки духтаре дошт бо номи Санам. Мемонад хонаи Садаф... Ба фарз ҷое пайдо накардам, метавонам ба он хона баргардам, оре, сард асту торик, аммо беҳтар аз оне аст, ки дар хиёбон бимонам.
Ҳолам дар ду ҳафта беҳтар мешавад, боғи он хона пур аз ҳезум аст, шамъи бешумор мехарам, як халта орд дошта бошам кофӣ аст, зимистонро онҷо сипарӣ мекунам, бо ҳамон саги пири ашрофнамо, Худо меҳрубон аст, дидӣ ки то гармо сабукие бароям фиристод. Ин фикр рўҳияамро каме бардошт, ба худ гуфтам: «Худои ман, чи қадр муҳим аст, ки барои берун рафтан аз бунбаст ҳадди ақал як гузинае дошта бошӣ!» Хонаи Садаф аввалину охирин гузинаи ман буд.
Бошандагони ин маконро ҳангоми наҳор дидам, ҳашт нафар буданд, занҳои биступанҷ-сисола, теъдоди аслии онҳо, бо шумули беморҳои гўшанишине мисли Нигор, эҳтимол ба понздаҳ нафар мерасид. Бо ишораи сар ба ҳам салом додему барои ғизо дар имтидоди пешхон пушти ҳам саф кашидем.
Макони сокиту ғамангезе буд, мисли бемористон, бошандагонаш низ шабеҳи беморони лоилоҷ гирифтору андешаманд буданд, майле ба сўҳбат надоштанд, бо синии наҳор бегонавор ба гўшае менишастанд, нигоҳи чашмони афсурдаашон дар як нуқта гир мекард ва тиккаҳоро ғайриихтиёр мебалъиданд.