Субҳонаву шом дар утоқҳо пешниҳод мешуд, занҳо танҳо барои наҳор ба ошёнаи аввал мерафтанд. Он толори бе ҷиҳозро ба сахтӣ мешуд ошхона унвон кард, тамоми васоилаш ба чанд мизу сандалии плостикӣ ва як пешхони чўбӣ маҳдуд мешуд, аммо барои занҳои бесарпаноҳ ин ҳам сарзиёдӣ буд. Сарошпаз синиҳои ғизои якрангро бо истакони чойи сиёҳ, як пора нон ва гоҳо пирошкӣ рўйи пешхон қатор мечид. Ў як зани шавҳармурдаи аз дунё норозӣ буд, ханда ба гирду гузори лабонаш намечархид. Бо ҷисми лоғару касалнамо, сурати рангпарида ва гунаҳои устухонӣ ҳама гуна пешдовариро дар мавриди чоқии сарошпазҳо ботил мекард.
Синиҳоро бо сару садо рўйи ғурфаи ғизо мегузошт, гиреҳи байни абрўвонаш ҳеҷ гоҳ боз намешуд, гўё «беморон» ҳаққи ўро мехўрданд.
Корашро анҷом медоду ду даст зери бағал ба занҳо зул мезад, мехост ҳарчи зудтар толорро холӣ кунанд, мехост зудтар ҷойи корашро тамиз кунад ва ба хонааш баргардад. Гоҳо ба ў ҳасодат мекардам, ба худ мегуфтам: «Ҳатто ҳамин зани густоху бадахлоқ аз тамоми бошандагони ин паноҳгоҳ хушшонстар аст, ки сақфе дорад болои сар ва касе ҳам ўро шаллоқ намезанад!»
Баъд аз наҳор Асал маро то ҳуҷраам бадрақа кард, ҳанўз дардманду заиф будам, раҳ ба раҳ гуфт, ки муроқиби Нигор бошам.
– Се рўз боз об ба даҳон назадаст.
Нигор ҳанўз ҳам рў ба девор мехобид, чанд бор бо баҳонаи дастшўӣ аз ҷо баланд шудам ва дуздида ба ў нигоҳ кардам, хоб набуд, бо чашми солимаш мот ба девор хира шуда буд.