Аз ҷой баланд шудаму қад-қади ҳамон ҷўйбор ҳаракат кардам, ҷода торик ва хомўшии шаб ваҳмангез буд.
Шаш сол дар ин маҳалла зиндагӣ кардам, аммо касеро намешинохтам, то дарашро бикўбам ва кўмак биҳоҳам.
Аз сагҳои хиёбонӣ, ки тўда-тўда дар ин атроф мегаштанд ва ба раҳгузарҳо дармеафтоданд, метарсидам.
Садои ҷакиши сагҳо то рафт возеҳтар ба гўш мерасид, бо ҳарос аз сари шиғи паст ба боғчаи пушти панҷарае ҷаҳидам. Он хона се панҷараи бузурги торик дошт ва нардбони дарозу мустаҳкам, ки то бом мерасид. Ба он зина хазидаму якдаста аз паллаҳо боло рафтам, дасти дигарам рост намешуд. Майдони бузургеро дидам, пур аз коҳу дарзаҳои алафи хушк ва хирту пиртҳои дигар. Нахостам рўйи майдон қадам бизанам ва хонаводаро машкук кунам, ба дарзаи бузурги коҳ такя задаму ва гўш ба фарорасии субҳ додам. Аз дур бонги хурўсҳои бармаҳал ба гўш мерасид, аммо атроф тираву тор ва ҳаво сард буд, худро ба даруни коҳ кашидам. Дардро эҳсос намекардам, эҳтимол мағзам гиҷ шуда буд ва наметавонист воқеъияти ҳодисаи он шабро бипазирад. Чашм ба домани осмон доштам, то фарорасии сапедадамро аз даст надиҳам. Бо чи сахтӣ ва таъхир он субҳ фаро расид, танҳо ман медонаму Худо!
Оҳиста аз ҷой бархостам, аммо акнун мутаваҷҷеҳ шудам, ки дар тан ба ҷуз пероҳани дарида ва олуда ба қатраҳои хун либосе надорам. Ба сўйи ҳамон хирту пирт хазидам, кўрпаву болишт буд ва як ҷомаи гардолўди мардона, ҷомаро бардоштаму бесадо аз зинаҳо поён рафтам.
Намедонистам мардуми маҳалла ин қадр зуд аз хоб баланд мешаванд. Аз ҳар тараф садои ғурриши муҳаррики мошин, тақ-тақи чархи ароба ва шип-шипи ҷорўб ва ба гўш мерасид. Дар ин роҳи пур аз регҳои теғадор пойи бараҳна, бо мўйи перешон ва он ҷомаи хоколўди мардона дар тан, беҳадаф пеш мерафтам.