Ман ҳамеша як одами содалавҳу хушбовар будам, ба касеву чизе шак надоштам. Ба худ мегуфтам, чӣ бадӣ дорад, агар ҳамсари ман бо духтари рафиқаш меҳрубон бошад. Аммо зоҳири достони духтари бордор бо асл яксон набуд, то як шаб пардаи асрор бардошта шуд ва ман дарунмояи урёни он робитаро дидам, дурусташ, ҳардуро урён дидам.
Соати сеи шаб аз нолиши аҷибе бедор шудам, садо аз ҳуҷраи меҳмон ба гўш мерасид. Шавҳарамро дар рахти хоб наёфтам, хаёл кардам бо он духтар иттифоқе афтодаст. Дарро боз кардаму аз ончи дар рўшноии чароғи шаб медидам, моту мабҳут шудам. Дастам беихтиёр ба сўйи тугмаи чароғ баланд шуд. Онҳо дар халсаи амиқ ғарқ буданд ва намефаҳмиданд чӣ мегузарад, аммо ман фаҳмидам, ки чигуна ин ду нафар маро табдил ба як улоғи аҳмақ кардаанд. Барои аввалин бор дар умрам аз ғазаб ҷўш задам, хаёл кардам чашмонам аз ҳадақа берун ва дандонҳоям шабеҳи дандони гург бузургу тез шуданд, ҳарчи зери дастам омад, гулдон, кафш, сандалӣ, ба сари онҳо парт кардам.
Нахуст ҳамсарам ба худ омад, рўйи духтар хам шуду ўро аз зарбаҳо наҷот дод, сипас мисли паланг ба сари ман хез зад ва маро бо бераҳматрин шева лагадмол кард. Суратамро бо дастонам пўшидам, аммо дасти ростам лат хўрду дигар боло нашуд, ҳамаи зарбаҳо ба сару рўям рост омад.
Танам зери лагадҳояш леҳ мешуд, тиккае дар баданам обод намонд, дигар аз ҷой такон нахўрдам, дардро ҳам эҳсос накардам. Аз гесўвонам рў-рўйи замин кашон-кашон ба назди дари вурудӣ овард ва бо як лагади маҳкам ба берун андохт. Калавидаму дар канори ҷўйи хушкидаи ҷода афтидам. Чанде онҷо хобидам, зеҳнам дар меғ фурў рафта буд, наметавонистам вазъиятро дуруст арзёбӣ кунам.