«Чӣ касе ин корро бо шумо кард?»
«Ҳамсарам...»
«Он марди пушти дар аз бастагони шумост?»
«На, ман ўро намешиносам, маро аз хиёбон бардошт...»
«Одами боинсоф будаст, дар ин солу замон чунин одамгариро ҳатто дар рўз бо чароғ намеёбӣ».
Пизишк тамоми лаккаҳои сиёҳу кабуди сурату танамро дона-дона дар як гузориш дарҷ кард, муҳр гузошт ва ронандаро ба дохил хонд.
«Бандгоҳи соидаш беҷо шудааст, ба гаҷ ниёз дорад, бояд ўро ба дармонгоҳи ёрии оҷил бубаред, ба бемористони Қарияи Боло, ё Шаҳраки тиббӣ».
«Ҷиддӣ мегўед? Эҳсос намешавад, ки дард дорад».
«Дар ҳоли шок аст, ба ҳамин далел, вагарна бо ин даррафтагии соид аз дард бояд ба сақф мехазид».
«Бошад... Қарияи Боло наздиктар аст».
«Мо чунин зарбу шатмҳои шадидро ба пулис гузориш медиҳем, ходим дар роҳ аст, ҳоло мерасад, бояд бо ин хонум суҳбат кунад.»
Сипас маро ба гўшае бурду даст рўйи шонаам гузошт ва гуфт:
«Хуб гўш кунед чӣ мегўям, тамоми ҳодисаро бидуни истиҳола ба муфаттиш бигўед, пофишорӣ кунед, ки аризаро бипазирад ва алайҳи он мард парвандаи ҷиноӣ боз кунад. Бесоҳиб нестед, қонун пушти шумост, бигзор барои ин ҷиноят посух бигўяд. Агар ҳоло гузашт кунед, оянда аз ин бадтар хоҳад шуд. Раҳме даркор нест, ҳамон тавр, ки ў ба шумо раҳм накард».