Беҳтар аст ман нагўям ва ту нашнавӣ...Зиндагӣ ба ин содагӣ нест, қонун ҳам дар тарафи ту нест...ганда ё хуб, занро фақат шавҳар мебардорад...
боз худ донӣ».
Нигоҳи чашми солимам ба духтур афтод, ў ба нишони инкор сар такон медод. Исрор кардам, ки аризаам сабт шавад. Бозҷў бо чашмони пур аз таассуф ба ман хира шуд.
«Духтарам, аризабозӣ намекардӣ беҳтар буд, дидӣ, ки боз бо ҳамсарат оштӣ шудӣ, ин шикоят доим дар робитаи шумо рахна мезанад. Рақами телефонашро ба ман бидеҳ, ўро даъват мекунам, ҳушдор медиҳам ва туро ба хонаи худат бармегардонам, чӣ гуфтӣ?»
Машваратҳояш аз рўйи дилсўзӣ ва эҳтимол аз таҷрибаҳои андўхтааш буд, инро эҳсос мекардам, аммо инро ҳам медонистам, ки пиёлаи шикастаи зиндагии ман дигар пайванд намешавад.
«Бошад, ҳарчи ту бигўӣ» – гуфт, саранҷом бозҷўй ва ба ҷумлаи ахир нуқта гузошт. Ногаҳон мутаваҷҷеҳ шудам, ки тамоми достони зиндагии шашсолаам дар ними як варақи чопӣ ҷо шудаст.
Бозҷў рафт, духтур ҳам ба назар наменамуд, ман инҷо дигар коре надоштам, дарк кардам, ки ба ҷуз бозгашт ба хонаи волидон чораи дигаре надорам. Дарунам аз яъсу ноумедӣ мисли гўристон торик шуд ва дастам аз дард ба нола даромад.
Ба ёди ронанда афтодам, эҳтимол ў нахост вақташро беш аз ин барои ман талаф бидиҳад ва бидуни худоҳофизӣ рафт.
Аз роҳрави тўлонӣ ба самти дари хуруҷӣ мерафтам, нигоҳи раҳгузарҳо дар сурати ман дармемонд, эҳтимол бо чеҳраи сиёҳу кабуд ва он ҷомаи гардолуди мардона ваҳшатнок ба назар меомадам. Сар ба поин андохтаму қадамҳоямро тундтар кардам.