Ба маҳзи берун шудан аз дар партави хуршед монанди сўзан ба чашмони варамидаам фурў рафт, пеши поямро басахтӣ медидам. Касе аз бозўям гирифту аз зинаҳо поин овард. Ҳамон ронанда буд, шўълаи умед дар вуҷуди ноумедам шарора зад. Дар ин бекасӣ ингор наздиктарин касамро дидам.
Маро дар сандалии ақиби мошин нишонд, ҳатто напурсидам, «куҷо меравем?» Намедонам чаро, аммо ба он марди ношинос эътимод кардам. Ибтидо маро ба бемористон бурд, онҷо ба соиди беҷошудаам гаҷ гузоштанд, сипас ба ин марказ омадем, ба як ҷойи ношинос, бо одамҳои ношинос, ҳатто забони ин мардум дар гўшам ношинос садо медод.
Эҳсос кардам, ки чизе дар зиндагиам ба таври ғайри қобили бозгашт тағйир кард ва дигар ҳеҷ чиз мисли қабл нахоҳад буд. То ҳол хуб ё бад, рўзгорам риволе дошт:
шавҳар, хона, бача... Акнун на шавҳар доштам, на хона ва на бача... Аз як ояндаи торику осебпазир ва номушаххас ба ваҳшат афтодам, сели ашки шўр аз чашмҳои маҷрўҳам берун таровид ва ба он ҷомаи гардолўд сарозер шуд.
Туро дертар оварданд, то омаданат ман ду шаб мижа ба ҳам назадам, дарди танам каму беш фурўкаш мекард, аммо акнун ҷонам месўхт. Мисле дарахте будам решакан ва бо захмҳои амиқе дар ҷисму рўҳ, мисли фарде будам аз оламу одам бурида. Соатҳо рў ба девор хобидам, карахту афсурда, аз худу зиндагӣ безор, дилам ба ёди фарзадонам реш...
Аз бозҷў ҳам дигар хабаре нашуд. Одреси хонаи волидонам ва хонаи худамро дар ариза сабт карда буд, аммо касе ба суроғам наомад. Шавҳарам фикр мекунад ман ба хонаи падару модарам паноҳ бурдам, волидонам фикр мекунанд...