– Ин ризқи духтараки панҷмоҳаи ман аст, як бачаи вобастаи шири модар, бе пистони ман хобаш намебурд, синаамро бо ду даст маҳкам мегирифт, то мабодо канда нашавад. Лабханди ғамолўде лабонашро аз ҳам ҷудо кард.
Садояш танҳо як лаҳза нарм шуд, сипас ниқоби сангин дубора ба сураташ баргашт, ширро бо аҷала ба зарфи дастшўӣ сарозер карду обро сар дод ва гўё аз бори гароне халос шуда бошад, ки оҳи сабук кашид.
Суман ном дошт, мо ўро байни худ «парии дарёӣ» ном гузоштем. Тадриҷан ба ҳузураш одат мекардем, ба синаҳои аз гиребон берунаш, ба ҷиғҳои нимашабиаш ва ба «рўзадорӣ»-и бевақфааш. Дар ҳузури ў бо ишораи чашм ҳарф мезадем».

---

«Аввалин ҳафтаи будубошам дар ин муассиса ба поён расид, ҷисми ҷавонам тадриҷан беҳбуд меёфт ва ин маро ба рўзе наздик мекард, ки бигўянд: «узр, мутаассифона, ту дигар наметавонӣ инҷо бимонӣ». Ман ҳатто ин саҳнаро дар зеҳнам тасаввур мекардам: чигуна Асал аз хиҷолат печу тоб мехўрад, сурху сафед мешавад ва намедонад ин хабарро чигуна ба ман бирасонад, то ғаш накунам. Дубора гир кардам ба суоли «куҷо биравам?»
Садаф ду бор ба диданам омад, намехостам робитаам бо ў канда шавад, агар рафтанам аз инҷо ногузир бошад, хонаи Садаф ягона паноҳгоҳам хоҳад буд. Рўзе пизишк маро ба дафтараш даъват кард, бо пойҳои ларзон ба ҳузураш рафтам. Бахияҳои ҷарроҳиро бардошту гуфт:
– Бишин, ба ту кор дорам, дилам аз сина ба поин лағзид.