Ба худ гуфтам: «Хайрият нагуфт ҷойро барои «бемор»-и баъдӣ холӣ кунам». Аз куҷо медонистам, ки рўзе бачаву таваллуд табдил ба бузургтарин уқдаи зиндагиам мешаванд ва ҷойи холии раҳм дар шикамам ҳар лаҳза аз худ дарак хоҳад дод. Пизишк сарамро бо тараҳҳум навозиш кард ва сипас бо садои гирифта гуфт:
– Худо кўмакат кунад, бирав духтарам, ба ҳуҷраат баргард. Ў қуттии сигорро бардошту қабл аз ман аз дар хориҷ шуд.
Вақте ба ҳуҷра омадам Нигор суоломез ба ман нигоҳ кард. Муҳтавои ҳарфҳои пизишкро ба ў гуфтам, ҳатто фаромўш кардам, ки ин бечора на аз таҷовузам хабар дошт, на аз бордориам ва на аз ҷарроҳиям. Моту мабҳут ба ман нигоҳ мекард.
– Духтараки бечораи ман, кӣ ин корро бо ту кард?
– Кадомашро? Таҷовузро ё ҷарроҳиро?
Нигор чизе нагуфт, лол шуда буд.
Вақте фишурдаи достонамро, дар асл тамоми зиндагиамро дар се ҷумла ба Нигор гуфтам, ногоҳ дидам, ки ҳамсояи сокити мо дар ҷояш шах шудааст, нигоҳаш дар сурати ман гир карда буд.
Намедонам аз зеҳнаш чӣ мегузашт, аммо бо арзиши ночизе, ки ў ба зиндагӣ қоил буд, шояд мегуфт, бо ин вазъ бояд кайҳо гўратро мекандиву омодаи мурдан мешудӣ!
Баъд аз ин, ў ағлаб чашмаш сўйи ман буд, дуздида нигоҳ намекард, аз зери пешонӣ ба ман хира мешуд, эҳтимол ў ахбори бадро ба ин шева ҳазм мекард, аммо Нигор дубора афсурдагӣ гирифт, эй кош аслан ба ў чизе намегуфтам!
Ба ман нигоҳ мекарду чашмонаш пуроб мешуд, мегуфт:
– Агар боме болои сар медоштам, туро бо худ мебурдам, бо ҳам зиндагии ширине медоштем, бачаҳои маро бо ҳам бузург мекардем, ту мешудӣ як холаи дўстдоштанӣ…