То ними шаб дар ошхона нишастем.
Тамоми достонро бо ҳиқ-ҳиқу буғз дар гулў ба ў таъриф кардам.
Дар ин се рўз аз тарс ях баста будам, ҳатто як қатра ашк ҳам нарехтам, ҳоло бо меҳрубониҳои муаллима, ки сарамро модарвор навозиш мекард ва ҳарфҳои тасаллибахш мегуфт, аламҳоям мисли хушаяхҳои лаби бом об мешуду чеҳраамро мешўст. Аз он ҷое, ки танам ҳамаи тавонашро дар муқобили таҳдиду хатар сарф карда буд, беҳол будам, иштиҳо надоштам ва об ба даҳон накардам.
Бо ҳамон ҳол мисли саги бесоҳиб дар гўшаи ошпазхонаи муаллима ҳалқа задам.
Хобам намебурд, модари муаллима бевақфа нолиш мекард, намедонам дардаш чӣ буд, аммо нолаҳои ҷигарсўз сар медод, гўё ин хона барои дарди азими ў тангӣ мекард. Субҳ вақте аз хоб баланд шудам ба худ гуфтам, инҷо истоданам имкон надорад, беҳтар аст ба деҳа, ба хонаи холаам биравам, зани хубест, мисли модарам меҳрубон.
Муаллима нимаи рўз баргашт, хушҳол буд.
«Бароят як ҷойи хуб пайдо кардам, шояд ду ҳафта онҷо бимонӣ, дар ин ду ҳафта чорае бароят меандешам.
Дарҳол аз ҷо баланд шудам.
Таксӣ дар назди ҳамин сохтмони хиштии дуошёна мутаваққиф шуд... Муаллима дар остонаи сохтмон бо ман худоҳофизӣ карду рафт, то ба модари маризаш бирасад.
Маро Асал ба утоқи тиббӣ бурд. Гувоҳиномаи бакоратро ба пизишки солманд нишон додам, хандааш омад.
Чеҳраи аҷибе дошт, маълум набуд аз кадом қавму миллат аст. Шояд шумо ҳам инро мушоҳида карда бошед, ингор аз ҳар миллате як сифатро ба худ гирифта буд. Аз ман суол мекард ва сигори хомўше дар гўшаи лабаш пасту баланд мешуд. Тамоми баданамро мўшикофона муоина кард, ба доғҳои сўхта малҳам молид.