Маълум шуд, ки онҳо шаби гузашта то анҷоми зоймони Найсон пушти ҳамин панҷара буданд. Борон аз хоҳараш илтиҷо кард, ки бачаро ба назди панҷара биёрад. Найсон духтарашро бо ифтихор ба хонаводааш намоиш дод. Нидои таҳсин ва «бихураму бимирам» ба осмон печид. Нахлистон бо хушҳолӣ гуфт:
– Шаби дароз барои «нинича» ном ҷустем, билохира пайдо кардем, як исми барозандаи ин фариштаи кучулў! – хоҳаронаш чеҳраҳои худро мармуз карданд то Найсон исми интихобшударо ҳадс бизанад. Духтари Найсон аввалин навдаи сабз дар шаҷараи камнуфуси хонаводаи Моҳистон буд, аз ин рў бачаҳояш аз шодӣ бол дармеоварданд. Барои онҳо таваллуди кўдакро дар фосилаи як ҳафта пас аз марги Моҳистон фоли нек буд ва намоди як ояндаи дурахшон.
Найсон кунҷковона ба хоҳари бузургаш нигоҳ кард.
– Исмашро Моҳистон мегузорем, исми модарамро, бигзор мисли модарам инсони пок, одилу доно ва соҳибэҳтиром шавад!

Бедории дарднок

«Як субҳи зуд аз садои замазамаи кўдаке бедор шудам.
Хаёл кардам, ки ин садо аз рўъёҳои ман берун меояд ва чашмонамро дубора бастам, аммо овози кўдак возеҳтар ба гўшам расид. Чашм кушодаму шигифтзада шудам.
Тасвиреро ба ин ҷозиба дар умрам надида будам. Суман бачаи кўчакеро дар бағал дошт ва бо забони ў ҳарф мезад, нозаш мекард, мебўйиду мебўсид, сураташ аз хушбахтӣ медурахшид, шабеҳи Марями муқаддас буд...
– Духтари нози ман, асали ман, модар бароят бимирад!