Лабханд мезад ва дандонҳои сафеду солим аз лойи лабҳои ғунчамонадаш медурахшид. Аз тамоми занҳое, ки дар ин макон дидам, Суман зеботару ҷаззобтарин буд, саропо зарқу барқ! Ман ба қудрати ин мавҷуди кўчак, ки зистану дўст доштанро дубора ба модараш меомўхт, тан додам.
Ноаён аз ҳуҷра берун рафтам, муддате таҳти нигоҳҳои бедори нигаҳбон дар атрофи бино парса задам. Бар мавзўи хосе намеандешидам, фақат эҳсоси яъсу ноумедӣ доштам, эҳтимол ба ин далел, ки бадбахтии як нафар дар канори хушбахтии дигаре бештар ба чашм мехўрад.
– Санам!
Пизишк маро садо кард, ў дар такяи дари бунгоҳи тиббӣ сигор мекашид, намедонам аз кай ба ман хира шуда буд.
– Пеши ман биё.
Оҳиста ба наздаш рафтам.
Шонаҳоямро дар оғўш гирифт.
– Афсурда ба назар менамоӣ, чӣ шуд?»
– ...
– Ту духтари қавие ҳастӣ, нагзор ин мушкилот монеъи хушбахтиат шавад, хеле ҷавонӣ, бояд дарс бихонӣ, касб биомўзӣ... баъдан, ба ҷуз раҳм андомҳои дигари таносулат осеб надидаанд, метавони издивоҷ кунӣ ва аз зиндагӣ лаззат бубарӣ... Ман бароят дуо мекунам.
Гуфтам, «оре», аммо буғз гулўямро фишор дод ва чашмонам пур шуданд.
– Гиря накун, ҳамааш хуб мешавад, ин рўзҳо ҳам мегузаранд.
Ў ҳарф мезаду ман сар такон медодам ва аламамро фурў мебурдам. Моро садои таҳдидомези нигаҳбон ба худ овард.