Ва ҳоло он мард монанди қаҳрамони сериоли арзони русӣ, ҳамоне, ки ҳамсараш ўро дар тахти хоб бо зани дигаре дастгир кардааст, ба думболаш медавад ва мегўяд: «Ин он чизе набуд, ки ту фикр мекунӣ».
Ману Нигор бо садои баланд хандидем, он қадар баланд, ки нигаҳбон аз ғуфрааш берун омад ва таҳдидомез ба панҷараҳо зул зад, то вайронкори тартибу низомро шиносоӣ кунад. Сареъ ба пойи панҷара хам шудем.
Нахуст Сарвиноз аз замин баланд шуд.
– Чаро механдед? Бовар намекунед? Агар ин нигаҳбони качал намебуд ба думболи он зану шў мерафтам ва бароятон «мадрак» меовардам.
Хаёлпардозиҳои Сарвиноз шабеҳи достонҳои воқеъӣ буд, мо бо ҳайрат ба даҳони ў нигоҳ мекардем. Нигор мегуфт:
– Сарвиноз, Худо воқеан дўстат медорад, истеъдодеро ба ту ато кардааст, ки ба дигарон намедиҳад. Муаллимат рост мегўяд, ту ҳамон гуле ҳастӣ, ки тасодуфан дар байни гашнизу пиёз рўйидаӣ, бе ҳеҷ шак ин тавонро дорӣ, ки аз ҳар сўрохе сар баланд кунӣ ва рў ба хуршед қад бикашӣ.
Аз Сарвиноз басахтӣ ҷудо шудем, вақте ҳайкали баланду нозуки ў пушти дари оҳанин нопадид гардид, халои азиме қалбҳои моро фаро гирифт, ҳама ҷо якбора сокит шуд, гўё барқро дар ҳуҷраамон хомўш карданд, ингор, як филми ҳаяҷонангез ногаҳон дар ҷолибтарин нуқтааш қатъ шуд.
Дақиқан даҳ рўз бо мо зиндагӣ кард. Як субҳ муаллимаш омад ва ўро бо худ ба куҷое бурд, вақте баргашт, аз шодӣ дар худ намегунҷид, гуфт, ки ўро пас мусоҳибаи тўлонӣ ба давраи муқаддамотии омўзишгоҳи пизишкӣ пазируфтанд ва ба таври истисно барояш дар як ҳуҷраи чаҳорнафарӣ тахти хоб доданд.