Гоҳо ба ошхона мерафтам, то заҳри танҳоӣ вуҷудамро масмум накунад, аз қадимиҳо касе намонда буд, беморони ҷадид бо чеҳраҳои гиҷу чашмони кадир дар ибтидои ҳамон ҷодае буданд, ки ман ду моҳ пеш тай кардам.
Пизишк ҳам аз қазо мураххассии тўлонӣ гирифту аз пайи нигоҳубини хоҳари бузургаш рафт. Зимистони сербарфу сард фаро мерасид. Ман аз паси панҷараи баста соатҳо ба пағаҳои беоихири барф, ки ингор осмонро бо худ ба пойн меоварданд, хира мешудам.
Бо Асал наздик набудам, агарчи ҳар рўз ба ҳолпурсиям меомад, шонаҳоямро навозиш мекард, вале ончиро ки метавонистам ба пизишк бигўям, ба ў намегуфтам.
Нигарони сарпаноҳ набудам, то пайдо шудани макони амн метавонам инҷо бимонам. Ман ин шафқатро мадюни пизишк будам, ў Асалро мутақоид карда буд, ки то ёфтани сарпаноҳи муносиб маро дар паноҳгоҳ нигаҳ дорад.
Ҳайф, ки дигар ўро надидам.
Дар яке аз ин рўзҳои танҳоӣ занги дар садо дод ва нигаҳбон пас аз суолу ҷавоби маъмулӣ дарро ба рўйи як зани болобаланд боз кард. Вақти наҳор буд ва ман доштам ба ҳуҷраи ғизохурӣ мерафтам, меҳмонро дидаму кунҷков шудам, оҳиста қадам бардоштам ва ўро зерчашмӣ варандоз кардам. Аҷиб ба назар мерасид: дар тан палтои сиёҳ дошт ва дар пой чакмаҳои баланди ҳамранги палто, кулоҳи сиёҳашро то абрўвонаш поин кашида буд, хўшае аз гесўвонаш ними рўяшро мепўшонд, гўиё намехост шиносоӣ шавад, шабеҳи занҳое, буд ки аз пушти шавҳарҳояшон ҷосусӣ мекунанд. Дар миёни он рангҳои тира, танҳо чизе, ки нигоҳро ҷалб мекард як кифи сафарии қирмиз буд, монанди як нуқтаи сурх дар пардаи наққошии ҳунарманди интизоъгаро. Дар ин макон то ҳол ҳеҷ паноҳҷўйро бо ҷомадон надида будам, аз ин рў, тааҷҷуб кардам.