Ў хоҳарашро бо либоси азодорӣ диду дар миёнаи роҳ хушк шуд. Гардани баланду нозук дошт ва мўйҳои ба ҳам печида, дуруст, монанди лонае дар фарози навдаи борик. Оҳиставу шокӣ ба самти хоҳараш омад ва дар фосилаи ду қадам аз ў ба зону заду монанди намозгузорҳо сар ба замин кўбид.
Найсон бо овози гирифта фиғон кашид ва дар паҳлўи додараш рўйи хок нишаст. Таъзиягарон аз мурдахона ва ҳамсояҳо аз хонаҳояшон ба берун давиданд. Мардум ба фоҷеа ва саргармиҳо вокуниши якранг доранд. Ҳамон тавр ки бо садои нақораи омад-омади домод арўсро танҳо мегузоранд ва дастаҷамъона ба дидани домод медаванд.
Ҳоло низ бо шунидани садои нолаи мардона мурдаро ба ду-се пиразани бепою пар вогузошта, ҳама ба кўча рехтанд.
Таъзиягарон дигар барои марҳум ашке надоштанд, акнун барои ин ҷавон мегиристанд, ки аз рўйи пич-пичи ҳамсояҳо як сол боз модарашро надида будаст. Ў бо сару рўйи хоколуд гоҳ ин хоҳарашро бағал мекард, гоҳ хоҳари дигарашро. Ашк аз сурати ғуборолудаш сарозер мешуд ва раҳ ба раҳ ҷўяҳои ноҳамвор мекашид.
– Чаро нагуфтед модарам мариз аст, дилам барояш танг шуда буд, меомадам, рўяшро мебўсидам, бўяшро бо худ мегирифтам, модари азизам!
Дар атроф касе набуд, ки қалбаш аз нолаҳои дилхароши ин ҷавони мусофир об нашавад. Кўча аз ҳиқ-ҳиқи гиря лабрез шуд.
Санам ногаҳон эҳсос кард, ки дилаш ба ҳеҷ яки онҳо намесўзад, ҳатто ба ин ҷавонак, ки то ин лаҳза аз вуҷудаш хабар надошт. Агар ин саҳна рўйи пардаи синамо иттифоқ меафтод, шояд аз гиря нафасгир мешуд, аммо на барои хола Моҳистон! Ў ба ин кўчаи танг танҳо ба як ҳадаф омада буд – вақте домулло аз ҳозирин бипурсад: «Оё марҳум қарзи нопардохтае дошт?», Санам қадам пеш гузорад ва бигўяд: «Оре, аз ман қарздор буд».