Чеҳраи бозаш ба мусоҳиб эътимод илқо мекард, зардина ба назар меомад, аммо мўю абрўвонашро ба андозаи ғайритабиӣ сиёҳ карда буд. Аз зери чашмони дурангаш дуздида ба ман нигоҳ мекард, дар чеҳрааш ҳайрати олуда бо тараҳҳум мушоҳида мешуд, эҳтимол Эронгул ҳамин ҳоло ба охирин ҷумлаи достони ман нуқта гузошта буд ва мизбон ҳанўз ҳам таҳти таъсир қарор дошт.
– Бишин духтарҷон, – гуфт ў ниҳоят ва сандалии ба худ наздиктарро нишон дод.
Моҳбегим нутқи кўтоҳе ироа карду бидуни воҳима тавзеҳ дод, ки инҷо парваришгоҳи кўдакони ятим аст, макони бачаҳои бесоҳиб ва радшуда. Масъулияти бузург кардани онҳоро давлат бар дўш гирифтааст. Кўдакон чанд сол инҷо мемонанд, баъзеҳоро хонаводаҳо ба фарзандӣ мехонанд, дигарон ба интернатҳо интиқол меёбанд.
Ў муддате сокит шуд ва пайгирона ба ман нигоҳ кард, эҳтимол мехост таъсири каломашро рўйи ман имтиҳон кунад.
– Медонам, инҷо аз маконҳои дилпазиру шодиовар нест, аммо бо таваҷҷуҳ ба шароити ту беҳтарин гузина аст. Инҷоро хонаи худат бидон ва моро ба унвони хешованд.
Баъд он ду нафар мавзўи таҳсили маро дар мактаби шабона ва ҳамин тавр омода шуданам ба имтиҳонҳои донишгоҳро матраҳ карданд. Мудир мегуфт, ки дарси мактаби шабонаро бояд бидуни таъхир шурўъ кунам.
Эронгул қабл аз худоҳофзӣ ҷаъбаеро аз кифаш берун оварду рўйи миз гузошт.
– Ин телефон моли ту аст Санам, аввалин шумора дар ҳофизааш моли ман. Ҳар вақт дилат танг шуд, шумораамро бигир.