Ногаҳон ба назарам расид, ки муддатҳо пеш ин саҳнаро бо ҳамин ҷуфт тарҷруба карда будам, гўё идомаашро медонистам: Моҳбегим аз ҷой баланд мешавад, маро бағал мекунад ва мегўяд: «Бирав духтарам, баъд суҳбат мекунем». Дақиқан ҳамин тавр шуд.
Парешону сардаргум, зери осмони хокистарӣ, ки дар оғози тобистон се рўз боз замину замонро ғарқи обу селоб карда буд, байни дарахтони хису сар ба зер беҳадаф қадам мезадам.
Он қадар дар он боғ қадам задам, ки як нахи хушк дар танам боқӣ намонд. Саранҷом ба дарахте такя задаму зонуи ғамро бағал кардам.
Ногаҳон овози дурагае ба гўшам расид, ки мегуфт:
– Нигарон набош, ҳама чиз тағйир мекунад, дунё ҳамеша мечархад, ғам ҷойи шодиро мегирад, ҳеҷ касу ҳеҷ чиз мисли қабл намемонад.
Бо тааҷҷуб рў ба садо чархидам.
– Худои ман, ин ҳамон нигаҳбони парваришгоҳ буд, ҳамон марде, ки аз диданаш раъша бар андомам меафтод ва гўшҳоямро мебастам то садои хирриашро нашнавам!
Чашмони нофизу лабханди мармузе дошт, нигоҳаш ба қадре рахнагар буд, ки ингор роҳат ба зеҳни мардум ворид мешуд ва афкори ононро бемалол мехонд. Ба нудрат пилк мезад, вақте механдид чашмони гирду бузургаш намехандиданд ва ин тасвир дар бинанда як эҳсоси мубҳами ноҳинҷор бармеангехт. Пўсти сурати офтобхўрдааш мисли чарми қадимӣ чандир ба назар мерасид, гунаҳои баланди устухонӣ дошт ва бинии шабеҳи бинии худоҳои юнони бостон... Дар он чеҳраи мисли ҳайкал сахту дурушт ягона узви сафеду зебо дандонҳояш буд, вақте лабханд мезад, дурдонаҳое аз байни лабҳои мисли сипурз кабудранги ў медурахшид.