Бачаҳои дар ҳасрати навозиш низ ба ў ҷафс мешуданд ва ба ронҳояш мечаспиданд. Ваҳшати ғайри қобили тавсиф вуҷудамро такон дод, шабеҳи мурғе, ки чўҷаҳояш ба доми шағол афтодаанд, даври кўдакон парпар мезадам ва онҳоро аз он мард дур мекардам. Он қадр ҷиғ задам, ки бачаҳо гиҷу ҳаросон аз ў фосила гирифтанд.
Нигаҳбон қомати хамшудаашро ба оромӣ боло овард ва бо сурате, ки дар он нишоне аз лабханди маъмулӣ намонда буд ва бо чашмони пур аз сарзаниш ба ман нигоҳ карду бесадо дур шуд.
Ҳамон бегоҳ вақте аз долони нимарўшани ошёнаи дувум ба сўйи утоқам мерафтам, ногоҳ эҳсос кардам, ки танҳо нестам, башиддат ба ақиб баргаштам, ҳамон мардро дидам, лабханд мезад ва дастҳои серрагупаяшро бо як ғирғирак ва як арўсаки фарангӣ ба самти ман дароз мекард. «Инҳоро бачаҳо дар боғча ҷо гузоштанд». Бо ҳарос худро ақиб кашидам.
Асбоби бозиро дар тоқи панҷара гузошт ва пушт ба ман ба сўйи паллаҳо қадам бардошт. Сипас чархиду бо ҳамон овози хиррӣ, ки дар долони холӣ баланду тарснок садо медод, гуфт: «Чашмони мо гоҳо дурўғ мегўянд, ҳама чиз он тавре нест, ки мо мебинем».
Ҳар гоҳ ўро медидам, дамдамае вуҷудамро фаро мегирифт, муштҳоям аз талхии кинаи дерина ва интиқоми настонда гиреҳ мезад ва дандонҳоям аз ғазаб ба ҳам бармехўрд, агарчи эътироф намекардам, аммо дар симои ў шавҳари холаамро медидам...
Аз ин нороҳат будам, ки ҳеҷ кас намехоҳад ба моҳияти ин марди машкук бипардозад. Саранҷом бо ин шакку тардид Фавзияро ранҷондам, гўё ба авлоду аҷдодаш иҳонат карда будам, ки бо қаҳр гуфт: «Ҳақ надорӣ ба ин мард туҳмат бизанӣ, агар дар дунё ду инсони беозору наҷиб бошад, якеаш ҳамин нигаҳбон аст».