Ғофилгир шудам, агарчи он зани чоқ ва он марди муҳтарамро медидам, ки рўз дар миён пўшае дар бағал ба дафтари Моҳбегим равуо мекунанд, вале ҳанўз мўъҷизаеро интизор будам. Қалбам гўё аз сина ба партгоҳе ҷар шуд ва ман садои ба замин бархўрданашро бо гўши худ шунидам.
Юсуфро Гулсум ба утоқам овард, ўро рўйи тахтам гузошту бесадо аз дар берун рафт. Писаракамро бо ашк «шустушў» додам, ҳар тиккае аз баданшро бўсидам, либосҳои қашангро, ки волидони ҷадид ҳамроҳ бо лагану карсонҳои пур аз ҳадяву ғизо ба парваришгоҳ оварда буданд, ба танаш кардам, ба сару рўяш атру крем молидам, мўйҳояшро шона задам, то нагўянд модархондаш аз бача хуб муроқибат намекард... Нигоҳи чашмони бузург ва шабеҳи зуғол сиёҳи ў ҳаракати дастонамро думбол мекард, аммо гарангу малул менамуд, мисле ки чизеро ҳис мекард.
Синаамро берун овардам ва ўро бағал кардам, хостам барои охирин бор пистонамро ба даҳон бигирад, рўяшро ба тарафи дигар чархонд…
Ҳама барои бадрақаи Юсуф дар толори парваришгоҳ ҷамъ шудем, ашкҳои олуда ба шодиву ғам дар чашмҳо ҳалқа мезад ва гунаҳои бача аз ранги лабҳои занон сурх мешуд. Моҳбегим ба ин муносибат либоси расмӣ ба бар карда буд, чашмонаш ҳавзи пуробро мемонд, вале лабонаш аз хушҳолӣ ба ҳам намеомад. Ў фарзандхониро бахши муқаддаси кораш медонист... бо ҳаяҷон ва буғз дар гулў нутқи оташине ироа кард, сипас бо ишораи чашму абрў ба ман гуфт, ки Юсуфро ба модараш бисупорам. Аз ҷой такон нахўрдам, мисли бачае, ки бозичаи мавриди алоқаашро ба зўрӣ аз дасташ мегиранд, кўдакро маҳкам ба синаам пахш кардам, буғз роҳи нафасамро гирифт, дар ман хоҳише бурўз мекард, ки мисли саги сўзанхўрда улос бикашам.