Ҳамсари Найсон бори чандум чойникро ба тарафи айвон баланд кард, аммо нигоҳи хашмолуди занашро диду зарфи холиро рўйи суфра гузошт ва мардҳо пушти ҳам бесадо аз ҳавлӣ берун шуданд.
Аз ҳамсояҳо даври суфраи шом, ҷое ки чанд соат пеш ҷасади Моҳистон мехобид, танҳо хола Қалам менишаст.
Ў дигар на қалам мезаду на ба касе даркор буд, ҳатто агар ба хона барнамегашт, касе ба думболаш намеомад.
Аз хешу табор, модаршўи марҳум, ҳамон пиразани алангудор худро бархилофи майли наберагонаш маҷбур бар дўши онҳо бор кард ва гуфт, ки то рўзи хайрот инҷо мемонад. Наберагонаш ба ў рўйи хуш намедоданд, пиразан ҳам инро эҳсос мекард, аммо худро ба нодонӣ мезад.
Ў дандонҳои маснуъияшро аз косаи оби тоқи пеши панҷара бардошту ба даҳон гузошт ва кунҷковона ба дастархон чашм дўхт. Фарзандони Моҳистон ба косаи дандони модарбузург хира шуданд ва сипас, худро бо ҳар баҳона аз суфра канор кашиданд. Найсон ба унвони фарзанди бузурги хонадон сари суфра боқӣ монд, то меҳмонҳо нороҳат нашаванд.
– Қаламнисо, он зани қадбаланди хушрў, ки туро имрўз этак карда овард, кӣ буд? – Дасти модарбузург шабеҳи фирфира рўйи суфра ҳаракат мекард ва остини гушодаш гоҳ ба табақи шўрбо мезаду гоҳ ба косаи мост.
Хола Қалам иштиҳо надошт, ў мисли бачае, ки садоро думбол мекунад, чашм аз алангуҳои дасти модарбузург намебардошт.
– Кампир, шунидӣ чӣ гуфтам? Он зани зебо кӣ буд?
– Каҳом?