Шаб то саҳар аз таъқиби пулис ба таҳхонаҳои заҳкашида паноҳ мебурдам, нафасам аз тарс дар сина дармемонд, таболўд аз тахти хоб берун меҷаҳидам.
Ба бегуноҳии ҳамсарам як зарра ҳам шак надоштам, ман ўро хуб мешинохтам, ў қодир ба чунин разолат набуд, туро мисли фарзанди худаш бузург кард, магар падар метавонад ба номуси духтари худ дастдарозӣ кунад?
Аз қазо, сафараш тўл кашиду дили ман аз ғусса ба таркидан наздик мешуд. Ин ҳодиса нанге буд, ки онро намешуд бо дигарон дар миён гузошт, дар сукути комил худхурӣ мекардам. Шавҳарам пас аз як моҳ баргашт, ўро ба хонаи хоб бурдаму ҳодисаро гуфтам. Шокӣ шуд ва рангаш мисли гаҷи девор сафед, лабонаш аз ҳаяҷон ларзиданд, бевақфа сар такон медод, вале ҳарфе аз даҳонаш берун намеомад. Ман ин ҳамаро ба фарти тааҷҷуб, ҳайрат ва андўҳи бузурги ў нисбат додам. Як ҳафтаро дар сукути комил ва бо сигорҳои пушти ҳам сипарӣ кард, баъд бо ҳамон ҳол дубора ба сафар баромад.
Кўдак ҳоло ҳам дар зоишгоҳ буд, ман аз по гузоштан ба бахши навзодҳо худдорӣ мекардам, на ба он далел, ки он рўзи ғамангезро ба хотирам меовард, балки медонистам, дар он тахти кўчак як ҳамхуни ман хобидааст, як кўдаки бесоҳиб, нимсер, бо як ояндаи номушаххас...
Аз қазо он шабу рўз касе талабгори фарзанд набуд ва кўдак рўзҳоро дар бемористон сипарӣ мекард ва бо шири синаи модарони бегона бузург мешуд. Садаф гаҳ-гаҳе ба ў сар мезад, аммо ба ман чизе намегуфт.
Баъд, қазияи ту матуботӣ шуду зиндагии маро зеру рў кард. Акнун бо шиками дамида як поям дар зоишгоҳ буду пои дигарам дар додситонӣ. Маро то анҷоми тафтиш аз вазифаам барканор карданд.