Шармандаву русвои пеши шиносу ношинос шудам. Ҳар он чи ту гуфта будӣ, такзиб мекардам, гуфтам, ки ту аз фарти тарсу шармандагӣ худатро аз лаби айвон ба зер парт кардӣ ва ба ин далел ба ҳамсари ман туҳмат задӣ, то исми ошиқат ошкор нашавад. Парванда зуд баста шуд, зеро ҳарфи ту танҳо иддао буд, далелу мадраке надоштӣ.
Аммо ҳатто ин анҷоми хуб низ натавонист оромиши маро баргардонад, ҳис мекардам, ки чизе дар вуҷудам ба таври бебозгашт суқут карда буд. Ҳеҷ гоҳ дар тўли умрам ба андозаи он рўзҳо муҳтоҷи дилбардорӣ набудам, афсурдагии шадид гирифтам. Ҳамсарам ҳамоно дар сафар буд.
Ба думболи тасалло пеши Қалам рафтам. Дарро писари бузургаш ба рўям боз кард, маро диду дар ҷояш ях баст, шигифтзада ба ман нигоҳ мекард, дастпоча шуда буд, саломамро ҳатто алейк нагирифт. Хонаводаи Қалам чизҳоеро медонист, ки рўҳи ман аз вуҷуди онҳо хабар надошт. Қалам ҳарфҳои туро нуқта ба нуқта таъйид кард. Аввал шок шудам, баъд даст ба зону задаму фиғон кашидам ва аз ҳуш рафтам.
Он шабу рўз бемуҳобо дар остонаи ҷунун будам, на дар хоб оромиш доштам, на дар бедорӣ. Ҳар шаб ҳамсарамро дар пиндорҳоям мекуштам, бо ҳар шева, гоҳе хафа мекардам, гоҳе синаашро медаридаму қалбашро берун меовардам, гоҳе ба косаи ғизои ў заҳр мепошидам... ва баъд дар гўшаи ҳавелӣ чоҳе мекандаму мурдаашро зери ҳафт ман хок пинҳон мекардам.
Сафараш ин дафъа тўл кашид, пас аз ду моҳ баргашт, ўро дами дар дидаму инону ихтиёрам аз даст рафт, оҳанеро бардоштам ва ба сараш тохтам, зарбаи аввал ба китфаш рост омад, аз ҳуш нарафт, аммо тарсид, ром шуд, бо ишораи сар ўро ба ҳуҷраи хоб ҳидоят кардам, бо сари хам пеш гузашт.