Гуфт, ки ту аз инҷо ду сол пеш рафтӣ ва дигар аз худ дарак надодӣ.
Шояд бигўӣ: «Одам он қадар кўчак нест, ки мисли сўзан дар анбори коҳ нопадид шавад!» Рост мегўӣ, ҳақ дорӣ.
Эҳтимол он ҷустуҷўҳо фақат барои намоиш буд ва ба хотири лолоӣ хондан дар гўши виҷдони бедоршудаам. Дар умқи дилам медонистам, ки ҳеҷ гоҳ бачаро ба ту намедиҳам, ў ягона ҷалиқаи наҷотам буд, ҳам дар ин дунё ва ҳам дар он дунё.
Ман бо як зиндагии оканда ба розҳои сар ба муҳр, дурўғҳои хонасўз ва гуноҳҳои нобахшиданӣ зане бадбахте будам. Замоне садои хандаам дар хонаи ҳамсояҳо шунида мешуд, аммо баъд лабханд заданро ҳам фаромўш кардам, табдил шудам ба як фарди сокиту абусу хаёлӣ.
Андешаи марг, махсусан вақте мурданам ногузир шуд, маро андўҳгин мекард, на ба хотири қатъ шудани ин ҳастии риққатбор, на... зиндагӣ бароям арзише надошт.
Танҳо чизе, ки маро ба хок яксон мекард, зарбае буд, ки писаракам аз фош шудани рози таваллуди худ мебардошт ва дунёи беолоиши ў дар гарду ғубори гуноҳҳои ману падараш ғарқ мешуд. Худои ман, охир ў маро мисли бут мепарастид!
Дар баробари Шаҳбоз гуноҳи азимеро муртакиб шудам, на камтар аз гуноҳонам дар баробари ту. Барои он се моҳ, ки мисли ятимакҳо аз ҳошияи тахти кўчаки зоишгоҳ берун намеомад ва касе ўро бағал намекард. Барои чилдурўғҳое, ки ба ў мегуфтам... Писаракам қиссаҳои таваллудашро дўст медошт, ман ҳам барояш достонҳои дурўғин мебофтам. Аз лаҳзаи ба дунё омаданаш, аз маросими мутантани берун шуданаш аз зоишгоҳ, аз хушҳолии аҳли хонадон... Ҳамаро бо шавқ гўш мекард, чонааш аз ифтихор баланд мешуд ва ҳар бор гардани ман аз хиҷолат гўё ба китфҳоям фурў мерафт.