гумшудаашро пайдо карда буд, чашмонаш аз зери шишаи ғафси айнак монанди чашми бум гирду бузург менамуд, ў бо ҳамон сабки гуфтори ба худ хос исми Санаму Моҳистон ва як-ду исми дигарро бо иловаи чандин ҳарфи «ҳ»
ба забон овард. Сипас мисли гаҳвораҷунбон ба чапу рост такон хўрд ва даст ба сўйи гиребони то гулў бастааш бурду «тавба, тавба!» гуфт. Хотираи ногаҳон бозгаштаи хола Қалам кампири алангудорро нигарон кард.
– Баланд шав! – Ў мисли паланг худро ба паҳлўи хола Қалам расонд, ўро роҳат аз замин баланд кард ва каш-кашон ба сўйи дарвоза бурд.
Фарзандони ҷавони Моҳистон ба ин саҳна таваҷҷуҳ накарданд, танҳо Найсон кунҷков шуд. Муддатҳо буд аз вуҷуди розе дар хонаводааш пай мебурд. Дар гузашта модараш аз суоли «чаро Санам дигар намеояд?» асабонӣ мешуд, қаҳру ғазабашро бар сари фарзандонаш мерехт. Ба ин далел хотираи холадухтар тадриҷан табдил ба як мавзўии мамнўъ шуд ва симояш низ аз ёдҳо рафт. Ўро имрўз диду дарҳол нашинохт.
«Дигар шудааст, мисли кўҳи ғурўр, бошукўҳ, ҳавобаланд... Ҳатто ба мо нигоҳ накард. Бегонавор рў ба рўйи ҷасад нишаст. Чеҳраи модарамро диду раге дар сураташ наҷумбид...»
Хоҳарони Найсон бо дасти холӣ баргаштанд.
– Ҳама ҷоро давр задем, аммо чизе пайдо накардем.
Лабханди нарме рўйи лабони Найсон нишаст

Паёме аз ҷаҳони мурдагон

Санам номаро рўзи дигар аз рўйи миз бардошт, сангин буд, тааҷҷуб кард, ки чаро ин вазн дирўз эҳсос намешуд.
Кушоданаш ҳам кори осон набуд, қабат ба қабат часб дошт, ингор қарор буд барои наслҳои оянда ҳифз шавад.