Покетро аз чаҳор тараф бо қайчӣ боз кард, аз он якчанд варақ берун омад, бо гўшаҳои печхўрда ва дўхташуда шабеҳи як китобчаи худсохт буд, то як мактуби маъмулӣ.
Ногаҳон аз миёни варақҳо дона-дона аксҳои қадимӣ рўйи фарш сарозер шуда, ба сони қартаҳои қимор рў ба замин хобиданд, ба ҷуз аз як акс, бо тасвири духтараке бо мўйҳои фирфирӣ, пероҳани парпарӣ ва бо лабханди маъсумона. Аксро аз замин бардошт.
Камнур ва лакадор буд он акс, аммо Санам худашро шинохт, пероҳани обиашро низ, ҳамонеро, ки хола аз як савдогари гаронфурўш харида буд. Санам он пероҳанро бисёр дўст дошт, ҳеҷ намехост аз танаш берун биёварад, домани куртаро вақте сар медод, ки хобаш мебурд. Ў дар он акси қадимӣ аз хушҳолӣ медурахшид, хушбахтиаш ончунон бузург буд, ки дар чашмони калонаш намегунҷид, даст даври гардани хола ҳалқа карда буд ва бо дандонҳои чун марвориди дарёӣ кўчаку зебо ба сўйи дурбин лабханд мезад. Вуҷуди Санам аз изтиробу чиндиш такон хўрд.
Аз боз кардани покет пушаймон шуд, ин нома бўйи солҳои олуда ба талхии дуди сигор ва тамъи барги коҷро бо худ овард. Тўфони тозае аз вуҷудаш бархост.
Башиддат аз ҷой баланд шуду раҳ ба раҳ ба сўйи ошпазхона чанд нафаси амиқ кашид. Ҷаъбаи доруҳоро аз тоқи ҷевон бардошт ва дар истакон ду маҳлўлро ба ҳам омехт. Бо вуҷуди асабоният дастонаш намеларзиданд, медонист чигуна худро ором кунад. Мусакинро ба якбор фурў бурд. Хона аз бўйи бемористон ва бўйи манзили солмандони мариз пур шуд. Бо қотеъият ба сари номаву аксҳо баргашт. Наметавонист аз акси даврони бачагиаш чашм бардорад, аз мўйҳои фирфириаш, аз лабханди зебояш, аз чеҳраи маъсумаш. Он сол ба ҳашт қадам гузошта буд.