Он девсурат низ ҳодисаро медонист, инро аз нигоҳаш фаҳмидам. Чашмони фурўрафтаашро аз ман мегурезонд.
Маро мисли як лоша дубора ба чаҳорчарха бор карданд. Ҳоло он дақиқаҳоро ба ёд меораму шигифтзада мешавам, ки чаро бо ҳарчи аз сарам мегузашт, бардавор эътирозе намекардам. Ин ҳол ба доруи беҳушӣ ва карахтӣ рабт надошт, ман тарсида будам, тарс иродаро мешиканад, фардро дар назари худаш бечораву нотавон ҷилва медиҳад, ман инро дар худам таҷруба кардам.
Чаҳорчарха дар назди як дари дутабақаи чўбӣ мутаваққиф шуд. Табақаҳои дарро як қуфли бузурги анбор ва ду ҳалқаи зангзадаи шабеҳи ҳалқаи бинии гови нар ба ҳам меовард. Ронанда ба манзури «дарро боз кун» ба парастор нигоҳ кард. Духтар дастпоча шуд, ў бо аҷала даст ба сўйи кифу ҷайбҳояш бурд, аммо калидро пайдо накард. Холаамро намедидам, аммо мешунидам, ки чи тавр бар сари парастор ғур мезад. Ронанда зиёд фикр накард, аз мошинаш як лўлаи борику сифтро берун овард, онро аз даҳони қуфл гузаронд ва ду се-бор «ҳуҳ» гуфту поён кашид, аммо қуфл аз ҷояш такон нахўрд, ҳалқаҳо низ. Ў мисли шўъбадабоз дубора бағоҷи мошинаро боз кард ва аз онҷо оҳани бузургтареро берун овард, онро бо хашм ба даҳони қуфл ҷо кард ва лаб зери дандон бо шиддат поин кашид. Соиши ду оҳан садои ваҳшатноке даровард, дандонҳоям аз ин садо башиддат бод кашиданд. Қуфли хаста аз муқовимат худро монанди ман ба сарнавишт таслим кард, ҳалқаҳо аз ҳам пошиданд ва дари қадимӣ нолае кашиду боз шуд.
Тамоми ин муддат хола Моҳистон худро аз мо дур мегирифт, аз фарти танаффур ба ман ё шояд мехост бигўяд, ки «ман ба ин гирудорҳо рабте надорам».
Саранҷом ба он хона ворид шудем, парастор пеш-пеши мо медавид ва мисли соҳибхонае, ки ба хонаи норўфтааш меҳмони нохонда омадааст, ашёҳоеро аз сари роҳи чаҳорчарха дур меандохт.